தேடல்!

அனைத்து மதங்களும் அழிந்து, மனிதாபிமானத்தை மட்டுமே உலகில் முதன்மைப்படுத்தும் காலம் வரும்..........வந்தே தீரும். இது 100% உறுதி!

Feb 27, 2016

பாவி மனிதா, இந்தப் பறவைகளைப் பார்! பாடம் படி!!

எச்சரிக்கை!.....இது, பழைய குப்பை! ‘நான்...நீங்கள்...அவர்கள்!’ தளத்தில் வெளியானது. விரும்பினால் கிளறலாம்.

னிதன் மிருகமாக இருந்தவரை ‘காமம்’ என்பது ஓர் ‘உணர்ச்சி’யாக மட்டுமே இருந்தது. ஆறறிவு பெற்ற பிறகு அது ‘வெறி’யாக மாறிவிட்டது. குழந்தை வளர்ப்பு அப்போது ‘சுகம்’ அளித்தது; இப்போது பெரிய சுமையாக வருத்துகிறது!

‘பி.மன்தேய்ஃபெல்’ ஓர் இயற்கை விஞ்ஞானி. பறவைகளின் வாழ்வியல் குறித்தும், அவற்றின் ‘இனப்பெருக்கம்’ பற்றியும் ஆராய்ச்சிகள் செய்து பல கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்தியவர். அவர் மனதில் ஒரு கேள்வி முளைத்தது.

‘கூடுகள் கட்டியோ, மரப்பொந்துகளை வசிப்பிடம் ஆக்கியோ குஞ்சு பொறித்துக் குடும்பம் நடத்தும் பறவைகளுக்கு, அத்தகைய வசிப்பிடம் தடை செய்யப்படும்போது அவை முட்டை இடுமா?’ என்பதே அந்தக் கேள்வி. சோதித்துப் பார்க்க நினைத்தார்.

அவரே சொல்கிறார்......

“எங்கள் காட்சி சாலையில் [மாஸ்கோ] இருந்த கிளிகளையெல்லாம் முதலில் கூண்டுகளிலிருந்து நீக்கினோம். அவை ஆங்காங்கே இருந்த மரங்களில் தங்கிக்கொண்டன. மரக்கிளைகளில் இருந்த பொந்துகளை அடைத்தோம்; கிளிகள் [அவுஸ்ரேலியக் காட்டுக் கிளிகள்] கட்டிய கூடுகளையும் அவை கட்டக்கட்ட அழித்துக்கொண்டே இருந்தோம்.

இனப்பெருக்கம் செய்யும் பருவம் அப்போது தொடங்கியிருந்ததால், கிளிகள் தரையில் முட்டையிடும் என்றும் நம்பியிருந்தோம்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால், எந்தவொரு பெட்டைக் கிளியும் முட்டை வைக்கவே இல்லை.

அதனினும் பேராச்சரியம் யாதென்றால், எந்தவொரு ஜோடியும் ‘உடலுறவு’ கொள்ளவே இல்லை!

பாதுகாப்பான இடத்தில் முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொறித்துத் தம் வாரிசுகளைச் சிறந்த முறையில் வளர்த்து ஆளாக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகும்போது, சில பறவையினங்கள், வாரிசுகளை உருவாக்க இயலாத காரணத்தால் அழிந்து போயின.”

பொந்துகளின் அடைப்பை நீக்கிவிட்டு, ‘கூடு அழிப்பு’ வேலையையும் நிறுத்திய பிறகு, மீண்டும் தாம் கட்டிய கூடுகளையும் பொந்துகளையும் வசிப்பிடம் ஆக்கிக்கொண்டு, கிளிகள் தத்தம் இணையுடன் கூடிக் குலவினவாம்! முட்டையிட்டுக் குஞ்சுகள் பொறித்து இனப்பெருக்கம் செய்ய ஆரம்பித்தனவாம்!

இன்னொரு நிகழ்வையும் சொல்லி நம்மைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகிறார் மன்தேய்ஃபெல்.

இவர் ஒருமுறை கப்பல் பயணம் தொடங்கியபோது, கயிற்றுச் சுருள்கள் இருந்த இடத்தில், ஒரு ஜோடி ‘சிஃப் - சாஃப்’ பறவை கூடு கட்டிக் குஞ்சு பொறித்திருந்ததாம். கப்பல் புறப்பட்டுப் பயணம் தொடர்ந்தபோது அந்தப் பறவைகளும் கப்பலைத் தொடர்ந்து சென்றதோடு, பசித்த குஞ்சுகளுக்கு கப்பலில் காணப்பட்ட பூச்சிகளைப் பிடித்து உணவாக்கினவாம்.

இவ்வாறாக, ஒரு நூல் முழுக்கப் பறவைகளின் குணாதிசயங்களைச் சுவை மிகுந்த நடையில் விவரித்திருக்கிறார் இந்த இயற்கை விஞ்ஞானி.

மேற்கண்ட அவுஸ்ரேலியக் காட்டுக் கிளிகள் மற்றும் சிஃப் - சாஃப் பறவைகளின் பாச உணர்வைப் படித்து சிலிர்த்துக்கொண்டிருக்கும் உங்களுக்கு, ஆறறிவு படைத்த நம்மவர்கள் பத்து மாதம் சுமந்து பெற்ற மழலைகளைக் குப்பைத் தொட்டியில் வீசுவதும், விற்றுப் பணம் பண்ணுவதும், பிள்ளைகளைத் துறந்து திருட்டு சுகம் தேடி ஓடிப் போவதும் இன்ன பிற அட்டூழியங்களும் நினைவுக்கு வருகிறதுதானே?

வரத்தான் செய்யும்.

‘மனிதனுக்கு ஆறறிவு வாய்த்ததால் விளைந்த தீங்குகளில் இதுவும் ஒன்று’ என்று மனதைக் கல்லாக்கிக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை!
=============================================================================================

உதவிய நூல்: பி.மன்தேய்ஃபெல் எழுதிய ‘இயற்கை விஞ்ஞானியின் கதை’. அகல், சென்னை - 14.

qqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqq








Feb 26, 2016

நம்புங்கள்...நாய்களும் நம் கடவுள்களே!!!

இந்தியாவில் நாய்க் கடவுளுக்குக்கென்று தனிக் கோவில் உள்ளது. எங்கே?!
வைரவரின் வாகனமாக நாய் இருந்து வருகின்றது.

இந்தியாவின் கர்நாடக மாநிலத்தில் இராம நகர் மாவட்டத்தில் உள்ள கிராமம் ஒன்றில் நாய்களுக்கு என்று தனிக் கோவில் ஒன்று உண்டு.


மூலஸ்தான மூர்த்தி நாய்தான். மூலஸ்தான மூர்த்தியான நாய்க் கடவுளின் பெயர் ஸ்ரீ நாயிடோலி வீரப்பா.


ஸ்ரீ வீரமஸ்தி கேம்பம்மா என்று ஒரு கிராமிய பெண் தெய்வம் இருக்கின்றார். இக்கிராமிய தெய்வத்தின் ஆலயத்துக்கு அருகில்தான் நாய்க் கடவுளின் ஆலயம் உள்ளது.


கேப்பம்பா கிராமிய தெய்வத்தின் மெய்ப்பாதுகாவலனாக நாய்க் கடவுள் விளங்குகின்றார் என்று கிராம மக்கள் நம்புகின்றனர்.


நாய்க் கடவுளிடம் பக்தர்கள் குறைகளை முறையிடுகின்றனர். அவர்களின் வேண்டுதல்கள் நிறைவேறியதும் ஆலயத்துக்கு மீண்டும் வந்து நேர்த்திக் கடன் செலுத்துகின்றனர்.


இக்கிராம மக்களுக்கு வருங்காலத்தை எடுத்துரைக்க வல்ல ஒரு தீர்க்க தரிசியாகவும் நாய்க் கடவுள் விளங்குகிறார்.


அதாவது, கிராமத்துக்கு ஏதாவது கேடு அல்லது தீங்கு ஏற்பட உள்ளது என்றால் நாய்க் கடவுள் அதை அறிவிப்பார் என்பது ஐதீகம்.


பிறக்கின்ற குழந்தைகளுக்கு இக்கிராமத்தவர்களில் அநேகர் நாய்க் கடவுளின் பெயரைத்தான் சூட்டுவார்கள். ஆண் குழந்தை என்றால் வீரப்பா என்றும் பெண் குழந்தை என்றால் வீரன்னை என்றும் பெயரிடுவார்கள்.


இந்தியாவில் சாதிக் கொடுமை தலை விரித்தாடுகின்றது. ஆனால் நாய்க் கடவுள் சாதிப் பாகுபாட்டுக்கு எதிரானவராக சித்திரிக்கப்படுகிறார்.


ஏனெனில் நாய்க் கடவுளின் பூசகர்கள் தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவார்கள்.

நாய்க்கு நினைவஞ்சலி.....!



நன்றி: http://truthfast.blogspot.sg

Feb 22, 2016

பெண்களுக்குப் பிடிக்காத கதை!!!


‘பெண்களுக்கு...’ என்பதை, ‘மிகச் சில பெண்களுக்கு...’ என்று திருத்தி வாசித்திடுக!


தலைப்பு:                                         தினவு

டைப்பு:                               ‘கத்துக்குட்டி’ பரமசிவம்



“மல்லிகா,   எங்கடி போய்ட்டு வர்றே?”

வீட்டுக்குள் நுழைந்த மகளை முறைத்தபடி கேட்டாள் செல்லம்மா.

“புவனாவைப் பார்த்துட்டு வர்றேன்” என்றாள் மல்லிகா.

“இல்ல, அவ புருஷனைப் பார்த்துட்டு வர்றே. புவனா நேத்தே அவ அம்மா வீட்டுக்குப் போய்ட்டா. உன்கிட்டே சொல்லிட்டுத்தான் போனா. உங்க பேச்சைக் குளியலறையிலிருந்து கேட்டேன்."

மல்லிகா மவுனம் போர்த்து நின்றாள்.

“புருஷனைத் தவிர வேறொருத்தன் மேல ஆசைப்படுறது தப்புடி.”

“நீயும் அந்தத் தப்பைப் பண்ணியிருக்கே. நான் வயசுக்கு வந்தப்புறம்தான் ‘அந்த ஆளு’ உன்னைத் தேடி வர்றதை நிறுத்தினான்.” - அவள் பிரசவித்த வார்த்தைகளின் சூடு, செல்லம்மாவை வெகுவாக வாட்டியது.

மனதைத் தேற்றிக்கொள்ளச் சற்றே அவகாசம் தேவைப்பட்டது அவளுக்கு.

சொன்னாள்: “இளம் வயசிலேயே என் புருஷன், அதான் உன் அப்பன் செத்துட்டான். கொஞ்ச வருஷம் இன்னொருத்தனுக்கு வைப்பாட்டியா இருந்தேன். நான் செஞ்சது தப்புன்னாலும், அதுக்குப் பாவ மன்னிப்பு உண்டு. ஆனா நீ.....

புருஷன் இருக்கும்போதே, அவனுக்குத் துரோகம் பண்ண நினைக்கிறே. இதோ பாருடி.... மற்றதில் எப்படியோ, ஆணுக்காகட்டும் பெண்ணுக்காகட்டும், இந்த விஷயத்தில் கண்டிப்பா ‘போதும்’கிற மனசு வேணும். ‘இன்னும் வேணும்.....இன்னும் வேணும்’னு தினவெடுத்துத் திரிஞ்சா குடும்பம் சிதைஞ்சி சின்னாபின்னம் ஆயிடும். புரிஞ்சுதா.”

“புரிந்தது” என்பதுபோல் தலையசைத்தாள் மல்லிகா.

=============================================================================================

Selva Kumar

முற்பகல் 11:01 (23 நிமிடத்திற்கு முன்)
பெறுநர்: எனக்கு
வணக்கம்.நலமா?
அலைபேசியில் அதிகம் உலவுவதால் தங்களுக்கு பின்னூட்டங்கள் இடுவதில் சிரமம்..மற்றபடி உங்கள் பதிவுகளை தொடர்ந்து வாசிக்கிறேன்...அருமை...
நண்பரே பின்னூட்டங்கள் தளத்திலேயே இடும் வசதி செய்யக்கூடாதா ?


மீரா செல்வக்குமார் 

பரமசிவம் kaliyugan9@gmail.com

முற்பகல் 11:20 (4 நிமிடத்திற்கு முன்)
பெறுநர்: Selva
நன்றி செல்வக்குமார்.

பின்னூட்ட வசதி செய்வதில் பிரச்சினை ஏதுமில்லை. பிரச்சினைக்குரிய[கடவுள்...மதங்கள்...] பதிவுகளுக்கு வரும் கண்டனங்களை எதிர்கொள்வதற்கான மனப்பக்குவம் எனக்கில்லாததால் மிகுந்த சிரமத்திற்குள்ளாகிறேன்; நேரமும் விரயமாகிறது.

என் பதிவுகளுக்கு வரும் பின்னூட்டங்களின் எண்ணிக்கை மிக மிகக் குறைவு என்பதும் ஒரு காரணம்.

எவரையும் அலட்சியப்படுத்தும் எண்ணம் எனக்கு எள்ளளவும் இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுமாறு அன்புடன் வேண்டுகிறேன்.

மீண்டும் நன்றி செல்வக்குமார்.

22 பிப்ரவரி, 2016 ’அன்று’ முற்பகல் 11:01 அன்று, Selva Kumar <kumar.selva28769@gmail.com>எழுதியது:

Feb 19, 2016

இதோ ஒரு மனிதன்! வாருங்கள் இவன் வழி நடப்போம்.

விபத்து அவன் உடலை இரு துண்டாக்கியபோது, “ஐயோ என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்” என்று அலறவில்லை; கடவுளை நினைந்து கசிந்துருகிக் கண்ணீர் சிந்தவில்லை; “நான் பிழைப்பது கடினம். என் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்யுங்கள்” என்று சக மனிதர்களிடம் கை கூப்பி அழுதான். இது 18.02.2016 ‘தி இந்து’ நாளிதழ்ச் செய்தி.
கர்நாடக மாநிலம் துமகூரு மாவட்டம், குப்பி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் ‘ஹரீஷ்’[26]; அங்கிருந்து, தான் வேலை பார்க்கும் பெங்களூருவுக்கு இரு சக்கர வாகனத்தில் சென்றுகொண்டிருந்தார். இவரை முந்திச் சென்ற ஒரு லாரி மோதியதில் ஹரீஷின் உடல் இரண்டு துண்டுகளானது.

ரத்த வெள்ளத்தில் துடிதுடித்துக்கொண்டிருந்த இவரைக் காப்பாற்ற அருகிலிருந்தவர்கள் ஓடி வந்தார்கள். அவர்களிடம், இரு கரம் குவித்துக் கதறி அழுதவாறு ஹரீஷ் சொன்னார், “நான் பிழைப்பது கடினம். என் உறுப்புகளைத் தேவைப்படுவோருக்குத் தானம் செய்யுங்கள்” என்று.

இவரின் இதயம், சிறுநீரகம், கல்லீரல் போன்ற உறுப்புகள் சேதம் அடைந்துவிட்டன. ஹெல்மெட் அணிந்திருந்த இவரின் கண்கள் மட்டும் சிதையாமல் இருந்தன.

உயிருக்குப் போராடும் அந்தக் கணங்களில் தன்னையும் தன் உறவுகளையும் அலட்சியப்படுத்தி, தன் உறுப்புகள் பாதிக்கப்பட்டோருக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்றெண்ணும் உயர்ந்த உள்ளம் இவருக்கு எப்படி வாய்த்தது?

‘இவர் ஓர் அறிவுஜீவியா, சாமானியரா? ஆத்திகரா, நாத்திகரா? பரம்பரை ஏழையா, பணக்காரரா? படித்த வர்க்கமா, பாமரர் குடியில் பிறந்தவரா?’ என்பன போன்ற கேள்விகளில் எந்த ஒன்றுக்கும் நாம் விடை அறியோம்.

நாம் அறிந்தது, ‘இவர் ஒரு மனிதர். மனிதத்தின் மொத்த உருவமாக வாழ்ந்து மடிந்த ஒரு மாமனிதர்’ என்பது மட்டுமே.

ஞானிகளையும் மேதைகளையும் வகை வகையான கடவுளர்களையும் போற்றுகிறோமோ இல்லையோ, ‘ஹரீஷ்’களைப் போற்றி, முழு மனிதர்களாய் வாழ முயல்வது நம்மவரின் தலையாய கடமையாகும்.
=============================================================================================

  





Feb 14, 2016

‘அது’க்கு அது ஆகாத ஜாதி!.....‘இது’க்குமா?!

கைப்பேசியின் அழைப்பு.

“அலோ...” சொன்னார்  அறிவழகன்.

“தலைவரே, நான் குமார் பேசுறேன். நம்ம ஜாதிப் பொண்ணு  அமுதா  ‘அந்த’ ஜாதிப் பயலோட மலைக் கோயிலுக்குப்  போற பஸ்ஸில் ஒன்னா உட்கார்ந்திருக்கா. ரெண்டு பேரும் நெருங்கிப் பழகுற விசயத்தை உங்ககிட்டே சொல்லியிருக்கேன். கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறாங்களோன்னு சந்தேகமா இருக்கு” என்றான் குமார்.
“இது சம்பந்தமா அமுதாவோட அப்பன் காளியப்பன்கூட ஃபோனில் பேசியிருக்கேன். நீ உடனே புறப்பட்டு வா. நம்ம ஆட்களோட அவரையும் கூட்டிட்டுக் கோயிலுக்குப் போவோம். அவனைக் கடத்திட்டுப் போய் விசாரிப்போம்.” -கொதிக்கும்  நெருப்பு வார்த்தைகளை உதிர்த்தார் அறிவழகன்.

காளியப்பனை, அவர் வீட்டில் சந்தித்து,  கலந்தாலோசித்த பின்னர் அவர்கள் புறப்பட ஆயத்தமானபோது,  அமுதாவே அங்கு வந்து சேர்ந்தாள்.

எதிர்பாராத அதிர்ச்சியை உள்வாங்கிக்கொண்ட அறிவழகன், அமுதாவை விசாரிக்கும்படி காளியப்பனுக்கு ஜாடை காட்டினார்.

“ஏதோ சர்டிஃபிகேட் வாங்கக் காலேஜ் போறதா சொல்லிட்டுப் போனே. வாங்கிட்டியா?” என்றார் காளியப்பன்.

“வாங்கிட்டேன். முதல் வகுப்பில் பாஸ் பண்ணியிருக்கேன்.”

“அப்புறம், வேற எங்க போனே?””

“மலைக் கோயிலுக்குப் போனேன். அப்பா,  நான் என் கிளாஸ்மேட் கலைச்செல்வனைப் பத்தி உங்ககிட்டே சொல்லியிருக்கேன். ரொம்ப நல்லவன்; புத்திசாலி. நான் எம்.எஸ்ஸி. முதல் வகுப்பில் தேறியிருக்கேன்னா அதுக்கு அவன்தான் காரணம். அவனை நான்  மலைக் கோயிலுக்கு அழைச்சிட்டுப் போயி மாதொருபாகன் முன்னிலையில் அவனுக்கு ராக்கி கட்டினேன். தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதிப் பையனைக் காதலிக்கிறதுதான் தப்பு. சகோதரனா ஏத்துக்கிறதுகூடத்  தப்பாப்பா?” -சொல்லி முடித்தபோது அவளின் பார்வை அறிவழகனின் முகத்தில் பதிந்திருந்தது. 

அவர் பார்வையோ தரையில் தாழ்ந்து கிடந்தது!
=============================================================================================

Feb 6, 2016

‘கடவுளும் மூன்று மனிதர்களும்!’...இது ‘சுட்ட’ கதை!! நெஞ்சைத் தொட்ட கதையும்கூட!!!

து பெரிய இடத்து மனிதர்களுக்கான ஒயின் கடை.

நேரம்,  நள்ளிரவை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

கப்பல் மாதிரியான ஒரு காரில் வந்திறங்கினார் ஒரு தொழிலதிபர்; தனக்குத் தோதான இடத்தில் அமர்ந்தார். தனக்குத் தேவையானதை ஆர்டர் செய்துவிட்டுத் தற்செயலாகத் திரும்பியவர் திடுக்கிட்டார். காரணம்.....

நான்கு இருக்கைகள் தள்ளி ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவர் கடவுள்! வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாதவராக இருந்தார் அவர்.

கடவுள்கூட இங்கெல்லாம் வருவாரா என்று ஆச்சரியப்பட்டார் தொழிலதிபர்; அவருக்குக் காணிக்கையாக ஏதாவது செலுத்திப் புண்ணியம் தேடிக்கொள்ள விரும்பினார்; பணியாளரைக் கூப்பிட்டு, “அதோ அங்கே அமர்ந்திருக்கும் கடவுளுக்கு ஒரு கோப்பை மது கொடு. பில்லை என் கணக்கில் சேர்த்துவிடு” என்றார். பணியாளரும் அப்படியே செய்தார்.

சிறிது நேரத்தில், இன்னொரு பெரிய மனிதர் வந்தார். அவரும் கடவுளை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, பணியாளரிடம், “கடவுளுக்கு அரை பாட்டில் மதுவைக் கொடுத்துவிட்டுப் பில்லை என் கணக்கில் சேர்த்துக்கொள்” என்றார்.

அடுத்து, ஒரு பெரிய அரசு அதிகாரி அங்கு வந்தார்; மற்ற இருவரைப் போல அவரும் கடவுளைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு, “கடவுளுக்கு என் கணக்கில் ஒரு முழு பாட்டில் மதுவைக் கொடு” என்று பணியாளரிடம் சொன்னார்.

நடந்தவற்றைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த கடவுள் இவர்களை அணுக, மூன்று பேரும் எழுந்து நின்று பவ்வியமாகக் கடவுளை வணங்கினார்கள்.

ஒரு கோப்பை மதுவைத் தன் கணக்கில் கொடுத்த தொழிலதிபரின் தலையில் கை வைத்துக் கடவுள் ஆசீர்வாதம் செய்தார்.
“ஆண்டவா, என்னே உன் கருணை! வருடக் கணக்கில் எனக்கிருந்த ஒற்றைத் தலைவலி பறந்துவிட்டது” என்று மகிழ்ச்சியில் ஆனந்தக் கூத்தாடினார் அவர்.

அடுத்ததாக, அரை பாட்டில் மதுவை அளித்த பெரிய மனிதரின் தோள்களில் ஆண்டவன் தம் கைகளை வைக்க, “தேவனே, பிறந்ததிலிருந்து விளங்காமலிருந்த என் ஒரு கை தங்களின் திருக்கரங்கள் பட்டதும் செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டது. என்னே உங்கள் கிருபை!” என்று மேனி சிலிர்த்தார்.

கடவுள் மூன்றாமவருக்கு அருள்பாலிக்கத் தம் கையை உயர்த்தியபோது, “பகவானே, வேண்டாம். தயவு செய்து எனக்கு அருள்பாலிக்க வேண்டாம். நான் ஓர் அரசு அதிகாரி. உயர் பதவியில் இருப்பவன். உடல் ஊனமுற்றவர் கோட்டாவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தது. தங்கள் கருணையால் என் கால் ஊனம் சரியாகிவிட்டால் என் வேலை போய்விடும்” என்று சொல்லி எகிறிக் குதித்து ஓடிவிட்டார் அவர்.

“சே, நான்  எல்லாம் அறிந்தவன் என்றல்லவா நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அது எவ்வளவு பெரிய தவறு” என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே இடத்தைக் காலி செய்தார் கடவுள்!
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
24.08.2003 ஆனந்த விகடன் இதழில், ‘சுவாமி சுகபோதானந்தா’ எழுதிய தொடர் கட்டுரையிலிருந்து களவாடியது.

விகடனுக்கு நன்றி.

படம்: கூகிள் உதவி.

‘கதைத் தலைப்பு’, நான் தந்தது. வரிகளில் மிகச் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

‘கடைசிப் பத்தி’, என் கற்பனை. சுவாமி சுகபோதானந்தா என்னை மன்னிப்பாராக!






Feb 4, 2016

பெண்களை அலுவலகத்திற்குள் அனுமதிக்காத வார இதழ்?!?!

‘இந்தியாவிலேயே அதிகம் விற்பனையாகும் வார இதழ்’ என்று ஒரு காலத்தில் நம் நாடாளுமன்றத்திலேயே பேசப்பட்ட பத்திரிகை இது.....

1947இல் இந்த வார இதழ் தொடங்கப்பட்டது.

இதன் ஆசிரியர், பணம், புகழ், பட்டம் போன்றவற்றை அறவே வெறுத்தவர்; பெயருக்குப் பின்னால் எம்.ஏ.,பி.எல்., என்று எப்போதும் போட்டுக்கொள்ளாதவர்; தம்மைப் பற்றி ஒரு வரியோ, தபால்தலை அளவு புகைப்படமோ தம் இதழில் வெளிவர அனுமதிக்காத பெருந்தகை.

தம்மையோ, தம் இதழையோ பாராட்டி எழுதப்படும் கடிதங்களை விடவும் கடுமையாகச் சாடி எழுதப்படும் மடல்களையே கடிதம் பகுதியில் விரும்பி வெளியிடுவார்.

‘சுட்டி’ என்று ஒரு கையடக்கச் சிற்றிதழ். அது, இந்த இதழ் கையாளும் வணிக உத்திகளைக் கடுமையாகச் சாடி ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டது. அதை வரி பிசகாமல் முழுமையாகத் தன் பத்திரிகையில் மறு பிரசுரம் செய்தார் இவர். ஒரு நூறைத் தாண்டுவதற்கே முக்கி முனகிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சுட்டியின் விற்பனை 19 ஆயிரம், இருபதாயிரம் என்று எகிறியது!

“நாலு பேர் தாக்கி எழுதும்போதுதான் வாசகரிடையே பிரபலம் ஆகிறோம்; புத்துணர்ச்சி பெறுகிறோம்” என்று அடிக்கடி சொல்வாராம் இவர்.

‘ரிலீஸ்’ திரைப்படங்களை ஓசியில் பார்த்தால் நடுநிலையாக விமர்சனம் எழுத முடியாது என்ற கொள்கையுடைய இவர், தியேட்டரில் நுழைவுச் சீட்டு வாங்கிப் படம் பார்த்து விமர்சனம் எழுத வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டிருந்தாராம் தம் நிருபர்களுக்கு.

சட்டம் படித்த இவர், வக்கீலாகத் தொழில் செய்ய விரும்பவில்லை. பிரசண்ட விகடனில் தம் கதைகள் வெளியானதில் பெற்ற உற்சாகத்துடன் தம் நண்பர் பார்த்தசாரதி அவர்களுடன் இணைந்து புதிய இதழ் ஒன்றைத் தொடங்கினார்.

தொடக்கத்தில், மாதம் மும்முறை வெளியான அது பின்னர் வார இதழாக மாறியது.

ஆரம்ப காலத்தில், பெரியவர்கள் முகம் சுழிக்கும் அளவுக்கு இதழில் இளமை ஊஞ்சலாடியது என்னவோ உண்மை[இப்போது?!]. அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் உள்ளடக்கத்தை, ஒரு சீரியஸ் கதை, காதல் கதை, குடும்பக் கதை, கிரைம் கதை, கிராமியக் கதை என்று மாற்றிக்கொண்டது.

“ஒரு நல்ல கதை எழுதணும்னா முதலில் ஒரு நல்ல கதையைப் படிக்க வேண்டும்” என்பாராம் தம் உதவி ஆசிரியர்களிடம்.

இவர் அடிக்கடி உதிர்க்கும் சொற்றொடர், “எல்லாம் ஆண்டவன் செயல்” என்பது. அடிக்கடி எழுதிப் பார்ப்பது, ‘ஓம் முருகா’!

இவர் பெரும் செல்வந்தர் குடியில் பிறந்தவர். ஆயினும் மிக மிக எளிமையானவர்.

திருக்குறளும் கீதையும் இவரின் இரண்டு கண்களாம்; சுவாமி சின்மயானந்தாவுடன் நெருக்கமானவர்; அவருடன் யாத்திரை செல்வதை மிகவும் விரும்பியவர்; கர்ம யோகி; மிகவும் கட்டுப்பாடான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்.

இவரின் பத்திரிகை அலுவலகத்தில் பெண்கள் நுழையக் கூடாது என்பது எழுதப்படாத ஒரு விதியாக இருந்தது என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன். [இப்போதைய நிலையை யாம் அறியோம்].

இவர் யாரென்பதையும், இவர் தொடங்கி நடத்திய அந்த வார இதழ் எது என்பதையும் அனுமானித்திருப்பீர்கள்.

அந்த ‘இவர்’.....
16.04.1994இல்[70 வயதில்] காலமான எஸ்.ஏ.பி.அண்ணாமலை அவர்கள். 

வார இதழ்.....’குமுதம்’!
=============================================================================================

டிசம்பர், 2015இல் எழுதி முடித்த பதிவு இது. இனம்புரியாத தயக்கத்தால் தாமதம் ஏற்பட்டது.

சில முக்கிய தகவல்களைத் தந்த நூல்: முக்தா சீனிவாசன் அவர்களின், ‘இணையற்ற சாதனையாளர்கள்’, திருக்குடந்தைப் பதிப்பகம், சென்னை.



Feb 3, 2016

மாறாத சில கேள்விகளும் வாழ்நாளில் தீராத துயரங்களும் [மெய்யியல் பதிவு]

சிறந்த சிந்தனையாளர்களின் பின்னூட்டங்களுடன்...15.08.2012இல் எழுதப்பட்டதன் மீள் பதிவு இது.

இதன் நோக்கம், மிகக் கடுமையான காரசாரமான விவாதங்களுக்கு வித்திடுவதல்ல, மிக ஆழமாகவும் அழுத்தமாகவும் சிந்திக்கத் தூண்டுவது மட்டுமே .
வ்வப்போது, வயிற்றுப்பாட்டையும் வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளையும் மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு, அகன்று அடர்ந்து விரிந்து பரந்து கிடக்கும்  பிரமாண்ட அண்டவெளியையும், அங்கே வகை வகையான வடிவங்களில் சுற்றித் திரியும் வித விதமான கோள்களையும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும், அவ்வப்போது அவை நிகழ்த்தும்  மாயாஜாலங்களையும் கண்டு கண்டு, கற்பனையை வளரவிட்டு மகிழாதவர் எவருமிலர் எனலாம்.

அனைத்தையும் ரசித்து இன்புறுவதோடு நில்லாமல்........................

இவை அனைத்திற்கும் மூலமாக இருப்பது எது, அல்லது எவை, அல்லது எவர், அல்லது எவரெல்லாம்? இவை படைக்கப்பட்டதன் நோக்கம், அல்லது படைக்கப்படாமலே ’என்றென்றும் இருந்துகொண்டே இருப்பதற்கு’ உண்டான அடிப்படை, அல்லது என்றேனும் ஒரு நாள் இவை அனைத்தும் இல்லாமல் போவதற்கான வாய்ப்பு குறித்தெல்லாம் நாம் எல்லோருமே சிந்தித்திருக்கிறோம்; நம் முன்னோர்கள்  சிந்தித்து அறிவித்த முடிவுகளை மனதில் கொண்டு நாம் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அனைவரும் ஏற்கத்தக்க ‘முடிவு’ மட்டும் எட்டப்படவில்லை.

இந்நிலையில்................................................................

விண்வெளியில் மறைந்திருக்கும் அல்லது புதைந்து கிடக்கும் ஒரு ‘புதிர்’ அல்லது ‘மர்மம்’ குறித்து ஆழ்ந்து சிந்திப்பதற்கு,  உங்கள் அனைவரையும்  தூண்ட வேண்டும் என்னும் பேரார்வம் காரணமாக, உங்கள் முன்னால் சில கேள்விகளைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

கேள்வி ஒன்று:

விஞ்ஞான ரீதியாக, பிரபஞ்சம் விரிவடைந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பார்கள். கணிப்புக்கு அப்பாற்பட்டு, காலங்காலமாக, எந்தவொரு அளவுகோலுக்கும் கட்டுப்படாமல்,  எல்லை கடந்த நிலையில் அகன்று விரிந்து பரந்து கிடக்கிற பிரபஞ்சத்தில், ’அது விரிவடைந்துகொண்டே போகிற ஒரு நிலை’ உருவாக வாய்ப்பே இல்லை என்று சொன்னால், அது ஒரு நாள் மெய்ப்பிக்கப்படுகிற ’உண்மை’யாகவும் இருக்கலாம்.

இதே போல, இருக்கிற ஒரு பிரபஞ்சமே எல்லை காண இயலாத பெரும் புதிராக இருக்கையில், ’பிரபஞ்சங்கள் பல’ உள்ளன என்று சொல்வதும் ஏற்கத்தக்க ’உண்மை’ அல்ல என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

இந்த அடிப்படைகளை எல்லாம் சொல்லி, உங்களை நான் தயார் செய்வதன் நோக்கமே அண்ட வெளியில் மறைந்து கிடக்கும் புதிரைக் கண்டறியத்தான்; மர்ம முடிச்சை அவிழ்ப்பதற்காகத்தான்.

இனியும் உங்கள் பொறுமையைச் சோதிப்பது அழகல்ல.

வாருங்கள் அந்த மர்ம முடிச்சைத் தேடுவோம்.

முதலில், அதற்கான சூழ்நிலை அமைவது அவசியம்.

தனி அறையில், தனிமையில் கதவை அடைத்துப் படுத்துவிடுங்கள்.

உங்கள் சிந்தனையை அண்டவெளிப் பரப்பில் உலவ விடுங்கள். [இச்செயல் சிறுபிள்ளைத்தனமானது என்று எண்ண வேண்டாம்]

நாம் அறிந்த சூரியன் , அதைச் சுற்றிவரும் கோள்கள், நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் என அனைத்தையும் அகற்றுங்கள் [கற்பனையில்தான். கற்பனைகள் உண்மைகளைக் கண்டறியக் காரணமாவது உண்டுதானே?].

எண்ணற்ற சூரியக் குடும்பங்கள் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அவற்றையும் இல்லாமல் செய்யுங்கள்.

பிரபஞ்ச வெளியின் ஒரு புறத்தில், பல கோடி மைல் பரப்பளவில் பெரும் பாறைத் திட்டுகள் இருக்கலாம். அவற்றையும் மறைந்து போகச் செய்யுங்கள்.

இன்னொரு பெரும் பரப்பு நெருப்புக் கோளமாகவும், மற்றொரு பிரமாண்ட வெளிப் பரப்பு வெள்ளக் காடாகவும் இருக்கக்கூடும். மேலும் ஓர் அண்டவெளிப் பரப்பில், மனதை மயக்கும் மாயாஜாலங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருத்தலும் சாத்தியம். இப்படி இன்னும் நம்மால் அறியப் படாத எதுவெல்லாமோ எங்கெல்லாமோ இருக்கவே செய்யலாம். எந்த ஒன்றையும் மிச்சம் வைக்காமல் நீங்கள் அகற்றிவிட்டதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள். அணுக்களையும் விட்டுவைக்காதீர்கள்.

உங்கள் செயல்பாட்டால், விண்வெளியில், காற்று வெளிச்சம் உட்பட பஞ்சபூதங்களால் [பூதம்?... ’மூலக்கூறு’ என்று வைத்துக் கொள்வோம்] ஆன எதுவுமே இல்லை என்றாகிறது.

இப்போது, உங்களின் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட சிந்தனையை அண்டவெளியில் உலவ விடுங்கள்.

வெளியில் இப்போது எஞ்சியிருப்பது எது? எது? எது?

இருள்?

அதுவும் அகற்றப்படுகிறது.

இனி, இனம் புரியாத ’ஏதோ’ ஒருவித வண்ணம் அல்லது ’ஏதோ ஒன்று’ மிஞ்சியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். சலிக்காதீர்கள் அதையும் அகற்றுங்கள்.

சிந்தனையாளர்களே, ஆழ்ந்த சிந்தனையின் வசப்பட்ட உங்களிடம் நான் முன்வைக்கும் முதல் கேள்வி இதுதான்..........................................

எல்லையற்றுப் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் இந்தப் பிரபஞ்ச வெளி, அதாவது, விண்வெளி இப்போது எப்படி இருக்கும்?

ஒளி, ஒலி என்று எதுவும் இல்லாத, பருப்பொருள் நுண்பொருள், அணுக்கள் என்று எப்பொருளும் இல்லாத ’வெளி’ எப்படியிருக்கும்?

இப்படி எதுவுமே இல்லாமல் ‘வெளி’ என்று ஒன்று இருப்பது சாத்தியமா? [’வெளி’ என்னும் மூலக்கூறே இல்லை என்று ஆகிறதே? பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்று அடிபடுகிறது அல்லவா?]

சாத்தியமே என்றால், மனித அறிவால் அதை உணர்ந்து அறிந்து, பிறர் அறிய விளக்கிச் சொல்வது இயலக்கூடிய ஒன்றா?

”ஆம்” என்றால், எப்போது?

”தெரியாது” என்றால், இந்தப் ’புதிர்’ பற்றிச் சிந்திக்கிற மனிதனால், அந்தப் புதிரை விடுவிக்க இயலாத நிலை நீடிப்பது ஏன்? ஏன்? ஏன்?

“இல்லை” என்றால், மனித அறிவுக்கு எட்டாத ஒரு ’மர்மத்தை’ அண்ட வெளியில் மறைத்து வைத்துக் கொண்டு வேடிக்கை காட்டுவது எது? அல்லது எவை? அல்லது எவர்? அல்லது எவரெல்லாம்?

இரண்டு:

பாமரன் முதன் பகுத்தறிவாளன் [ஆத்திகரோ நாத்திகரோ] வரை, “ஏன்?” என்று கேள்விகள் எழுப்பி, விடை தேடி அலையாதவர் எவருமிலர். அவரவர் வாழும் சூழலைப் பொருத்து, அமையும் வசதிகளைப் பொருத்து எழும் கேள்விகளின் எண்ணிக்கை கூடலாம்; குறையலாம்.

இன்ப நினைவுகளில் திளைக்கும் தருணங்களைவிடவும், துன்பங்களில் சிக்கிச் சீரழிந்து மூச்சுத் திணறும் போது நாம் எழுப்பும் கேள்விகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே போகும்.

விடைகளை எளிதில் கண்டுவிடுவதற்கான கேள்விகள் மிக மிகக் குறைவு. எத்தனை தேடியும் விடைகளே கிடைக்காத கேள்விகளின் எண்ணிக்கையோ மிக மிக அதிகம்.

முக்கியத்துவம் இல்லாத கேள்விகளுக்கு விடை தெரியாமல் போவதால் நாம்  பாதிக்கப் படுவதில்லை; இழப்பேதுமில்லை. ஆனால், மிகச் சில கேள்விகள் ஆயினும், விடை தெரிந்தே ஆக வேண்டிய அவற்றிற்கு விடைகளைக் கண்டறிய இயலாத போது நாம் நிலைகுலைந்து போகிறோம்.

கணிப்புக்கும் கணக்கீடுகளுக்கும் கட்டுப்படாத நீ.....நீ......நீ........ண்ட, நெடு ஆயுள் கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ளடங்கியிருக்கும் இந்த உலகத்தில் வாழும் வாய்ப்பு நமக்கு இப்போதுதான்  கிடைத்திருக்கிறது.  பிரபஞ்சத்தின் தொடக்க நாள் எதுவாகவோ இருந்துவிட்டுப் போகட்டும், அந்த நாள் முதல் இந்த நாள் வரை, நாம் என்னவாக இருந்தோம்? எங்கே இருந்தோம்? நாம் எங்கேயும் என்னவாகவும் இருந்திடவில்லையா?

விடை கிடைக்காத கேள்விகளில் இதுவும் ஒன்று என்பது  நமக்குத் தெரியும். இந்த இயலாமைக்காக நாம் கவலைப் படுவதும் இல்லை. ஆனால்....................

மரணத்திற்குப் பிறகு என்னவாகப் போகிறோம் என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்காத நிலை வரும்போது, அதை எண்ணி மனம் வருந்துகிறது; கிடந்து தவிக்கிறது.

ஆன்மாவோ, உயிரோ, வேறு எதுவோ, ஏதோ ஒன்று நம் உடம்பில் இடம் கொண்டிருப்பது உண்மை என நம்பினால், நாம் செத்துத் தொலைத்த பிறகு, அதன் கதி என்ன? எங்கெல்லாம் அலைந்து திரியும்? எதில் எதிலெல்லாம் அடைக்கலம் புகுந்து அல்லல்படும்? இந்த நிலை எவ்வளவு காலத்துக்கு நீடிக்கும்? என்று பலவாறு சிந்தித்துக் குழம்பி, தெளிவு பெற வழியின்றி மனம் பாடாய்ப்படுவது உண்மை.

’உடம்பில் ஆன்மா, ஆவி, உயிர் என்று எதுவும் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கவில்லை. மண்டைக்குள் திணிக்கப் பட்டிருக்கும் ‘மூளை’யே எல்லாம்’ என்னும் முடிவுக்கு நம்மை ஆட்படுத்திக் கொண்டால்..................................

உடம்போடு சேர்த்து இந்த மூளையும் அழிந்த பிறகு [மரணத்திற்குப் பின்] நாம் முற்றிலும் இல்லாமல் போகிறோம். ஆனால், இடைவிடாத மாற்றங்களைச் சந்தித்தாலும், பிரபஞ்சமும் பொருள்களும் இயக்கங்களும் இருந்து கொண்டே இருக்குமே. நாம் மட்டும் இனி எப்போதுமே திரும்பி வரப் போவதில்லை என எண்ணும் போது நம் நெஞ்சு வேதனையில் சிக்குண்டு தவியாய்த் தவிப்பது நிஜம்தானே?

சிந்திக்க வைக்கும் ஆறாவது அறிவு நமக்குத் தரப்படாமல், மற்ற உயிரினங்களைப் போல, வாழ்ந்து முடித்தோ முடிக்காமலோ செத்தொழியும்படிப் படைக்கப்பட்டிருக்கலாமே?

அவ்வாறின்றி, அல்லலுற்றுத் தவிக்கும் நிலைக்கு நம்மை ஆளாக்கிய அதுவை அல்லது அவைகளை அல்லது அவரை அல்லது அவர்களை நான் மனம் போனபடியெல்லாம் ஏசுகிறேன்; நினைத்த போதெல்லாம் திட்டித் தீர்க்கிறேன்.

சிந்தனையாளர்களே,

உங்களுடைய எதிர்வினை என்ன?

மூன்று:

மேற்கண்டன போல, நமக்கு விடை தெரியாத கேள்விகள் எத்தனை எத்தனையோ உள்ளன.

தெரியாவிட்டால் போகிறது என்ற அலட்சியப் போக்குடன் நம்மால் அமைதியுடன் காலம் கடத்த முடிகிறதா?

இல்லைதானே?

“ஏன்? ஏன்? ஏன்?” என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளைத் தொடுக்கும் திறனுடன்  படைக்கப் பட்டிடுக்கிறோம் நாம். ஆனால், எத்தனை சிந்தித்தாலும் சில உயிர்நாடிக் கேள்விகளுக்கு நம்மால் விடை காணவே முடியாது என்ற ’புரிதல்’ நமக்கு இருக்கிறது. 

கேள்விகள் எழுப்புவதற்கான ’அறிவு’ இருந்தும், ’விடை காணும் திறன்’ இல்லாத ஓர் அவல நிலைக்கு நம்மை ஆளாக்கிய அந்த அதுவை அல்லது அவைகளை அல்லது அவரை அல்லது அவர்களை நான்  நிந்தித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்; மனத்தளவில் அவ்வப்போது கடின வார்த்தைகளால் சாடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

சிந்தனையாளர்களே,

நீங்களும் என் போன்றவர்தானா?

*****************************************************************************************************************************************************

பின்னூட்டங்கள் கீழே..........


















33 comments :

பழனி.கந்தசாமி said...
நான் பெரிய சிந்தனையாளன் இல்லை. ஆனால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றியும் இதன் எல்லைகளைப் பற்றியும் கொஞ்சம் சிந்தித்திருக்கிறேன்.

பிரபஞ்சத்தின் எல்லை கற்பனைக் கெட்டாதது என்று என் அறிவு சொல்கிறது. இதை யார் தோற்றுவித்தார்கள் என்ற கேள்வியை விட, யாரால் இந்தப் பிரபஞ்சம் இயக்கப் படுகின்றது என்ற கேள்வி நடைமுறைக்குத் தேவைப்படுகின்றது.

இவைகள் எல்லாம் விடை தெரியாத கேள்விகள். அவரவர்கள் தங்கள் மனதிற்குத் தோன்றின மாதிரி கற்பனைகளை அள்ளி விடலாம். ஆனால் எதுவும் உண்மையை நெருங்காது.

ஆயுள் முழுக்க விவாதிக்கக் கூடிய சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டிருக்கிறீர்கள். பார்ப்போம். விவாதம் எப்படி போகிறதென்று?
நித்ய அஜால் குஜாலானந்தா said...
பூதம்? இதன் அர்த்தம் பேய் பூதம் இல்லை சார், ஆங்கிலத்தில் Element என்ற வார்த்தையை சமஸ்கிரதத்தில் பூதம் என்கிறார்கள். Panchamahabhuta, என்றால் நிலம்,நெருப்பு, நீர், காற்று, வெளி [space ] ஆகிய "five elements" களாகும்.
நித்ய அஜால் குஜாலானந்தா said...

**** இருள்?

அதுவும் அகற்றப்படுகிறது.

இனி, இனம் புரியாத ’ஏதோ’ ஒருவித வண்ணம் அல்லது ’ஏதோ ஒன்று’ மிஞ்சியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். **** எல்லாத்தையும் அகற்றிய பின்னர் வெறும் இருட்டு, அதையும் அகற்றினா வெளிச்சமா........??? வெளங்கலியே.....ம்ம்.......
நித்ய அஜால் குஜாலானந்தா said...


*******ஒளி, ஒலி என்று எதுவும் இல்லாத, பருப்பொருள் நுண்பொருள், அணுக்கள் என்று எப்பொருளும் இல்லாத ’வெளி’ எப்படியிருக்கும்? ******* இருட்டா இருக்கும் சார்.
நித்ய அஜால் குஜாலானந்தா said...
******இப்படி எதுவுமே இல்லாமல் ‘வெளி’ என்று ஒன்று இருப்பது சாத்தியமா? [’வெளி’ என்னும் மூலக்கூறே இல்லை என்று ஆகிறதே? பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்று அடிபடுகிறது அல்லவா?] ***** 13 Billion வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒரு புள்ளி இருந்தது, அது வெடித்து இந்த பிரபஞ்சம் வெளியானது. புள்ளியைச் சுற்றி என்ன இருந்தது என்ற கேள்வியே அர்த்தமற்றது, ஏனெனில் அந்த சமயம் நேரம், காலம், [space, time] என்று எதுவுமே இல்லை என்று விஞ்ஞானம் கூறுகிறது. அதே மாதிரி இந்த பிரபஞ்சமும் இவ்வளவு தான் விரிவடைய முடியும் என்று எந்த கட்டுப்படும் இல்லை என்றும் சொல்கிறார்கள்.
நித்ய அஜால் குஜாலானந்தா said...
நீங்க கேட்டிருக்கும் கேள்களுக்கு பதிலை கேட்டால் பலருக்குத் தெரியாது. அல்லது இஷ்டத்துக்கும் ஆளுக்கு ஒன்னு சொல்லுவாங்கள். அப்படியே சொன்னாலும் அதை எப்படி சரி பார்ப்பது? இவர்தான் பதில் சொல்லத் தகுதியானவர் என்று யாரைத் தீர்மானிப்பது? ஒத்தக் கருத்து வர சாத்தியமே இல்லை.
முனைவர் பரமசிவம் said...
வருகை புரிந்து, தேவையான கருத்துகளையும் வழங்கிய பழனி. கந்தசாமி அவர்களுக்கு என் நன்றி.
முனைவர் பரமசிவம் said...
நண்பர் நித்ய அஜால் குஜாலனந்தாவுக்கு என் நன்றிகள்.

மாறுபட்ட தங்களின் பெயரை மிகவும் ரசித்தேன்.

பூதம் என்ற சொல்லுக்குப் பேய், பூதம் என்பது பொருளல்ல; element என்று சரியான விளக்கம் தந்ததற்கு நன்றி நண்பரே.

நானும் பேய், பிசாசு என்று சொல்லவில்லையே? அடைப்பில், ‘மூலக்கூறு’என்று தமிழாக்கியிருக்கிறேனே, கவனிக்கவில்லையா?
முனைவர் பரமசிவம் said...
குஜாலானந்தாவுக்கு,
இருள் அகற்றப்படுவது புரியவில்லை என்கிறீர்கள்.

முடியுமா முடியாதா என்பது வேறு.

அப்படிக் கற்பனை செய்யச் சொல்கிறேன்.அவ்வளவுதான்.

இருள் நீக்கப்பட்டால்,அங்கே ஒளி பரவுமோ பரவாதோ, அதையும் நீக்கி, இருளும் ஒளியும் அற்ற ஒரு நிலையைக் [அது சாத்தியப்படுமா என்பது பற்றி மிகச் சாதாரணமான மனிதன் எனக்கு எப்படித் தெரியும்?] கற்பனை செய்யச் சொல்கிறேன்.

என்னைப் போன்றவர்களும், இயற்கை, படைப்பு பற்றியெல்லாம் சிந்திப்பதில் தவறில்லை என்பதை உணர்த்தவே இந்தப் பதிவு.
Anonymous said...
தூங்கி எழுந்தவுடன் கண்ட கனவிற்குள் போக முடியுமா? மரணத்தைப் பற்றி எதற்கு கவலை? பார்ப்பது உண்மை என்று புலன்கள் சொல்லுகிறது.
மனிதர்களின் பார்வையில் உலகம் வேறு. பிற உயிரினங்களின் பார்வையில் உலகம் வேறு. எது உண்மையான உலகம்? பிறந்தவுடன் இறப்பை நோக்கி பயணம். இந்தப் பயணம் சிரமமில்லாமல் அமைய வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் தொடங்கியது நிறுவப்பட்ட மதங்கள். மதங்களுடன் அரசியல் பிரிக்க முடியாமல் போனதால், வந்தது வினை!
முனைவர் பரமசிவம் said...
//’எதுவும் இல்லாத நிலை’........ இருட்டா இருக்கும்//

என் பதிவை மேலோட்டமாகப் படித்தீர்களா?

’எதுவுமற்ற நிலை’என்று நான் சொல்வது இருட்டையும் சேர்த்துதான்.

நான் சொல்வது அறிவியலுக்கு ஏற்புடையதோ இல்லையோ, நான் சொல்லியிருப்பதைத் தாங்கள் முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டால், நான் நன்றியுடையவன்ன இருப்பேன்.
முனைவர் பரமசிவம் said...
’நன்றியுடையவனாக’ என்று திருத்திக் கொள்ளுங்கள்.
முனைவர் பரமசிவம் said...
’நன்றியுடையவனாக’ என்று திருத்திக் கொள்ளுங்கள்.
முனைவர் பரமசிவம் said...
குஜாலனந்தா,
புள்ளியிலிருந்து பெரு வெடிப்பு நிகழ்ந்தது என்று விஞ்ஞானம் சொவதை நானும் அறிவேன்.

அவர்கள் சுட்டுகிற அந்தப் பெருவெடிப்பெல்லாம், பிரபஞ்சத்தின் பிரமாண்டத்தைக் கருத்தில் கொண்டால் வெகு அற்பம்.

பெரு வெடிப்பு, சிறு வெடிப்பு பற்றியெல்லாம் பேசுவது என் பதிவின் மையக் கருத்தல்ல.

மீண்டும் வேண்டுகிறேன், தயவு செய்து என் என் பதிவில் நான் வலியுறுத்தும் அடிப்படை கருத்தைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

எதுவுமற்ற ஒரு நிலை சாத்தியமா?சாத்தியம் என்றால், அதைப் பிறர் அறிய விளக்க முடியுமா என்பதே என் கேள்வி.

பிரபஞ்சம் விரிவடைவதாக நான் குறிப்பிடவில்லை; அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று கருதுவதாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறேன்.

சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில் நிறையக் கருத்துகள் சொன்னீர்கள். மிக்க நன்றி நண்பரே.
முனைவர் பரமசிவம் said...
//மரணத்தைப் பற்றி எதற்குக் கவலை?//

நன்றி anonymous.

நான் கவலைப்படுவது உண்மைதான். பிறரும் கவலைப்படக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில்தான் கருத்துகள் சொன்னேன்.

தாங்கள் தந்த விளக்கத்தையும் என் மனம் ஏற்கிறது.

மீண்டும் நன்றி நண்பரே.
நித்ய அஜால் குஜாலானந்தா said...
*******உடம்போடு சேர்த்து இந்த மூளையும் அழிந்த பிறகு [மரணத்திற்குப் பின்] நாம் முற்றிலும் இல்லாமல் போகிறோம். ஆனால், இடைவிடாத மாற்றங்களைச் சந்தித்தாலும், பிரபஞ்சமும் பொருள்களும் இயக்கங்களும் இருந்து கொண்டே இருக்குமே. நாம் மட்டும் இனி எப்போதுமே திரும்பி வரப் போவதில்லை என எண்ணும் போது நம் நெஞ்சு வேதனையில் சிக்குண்டு தவியாய்த் தவிப்பது நிஜம்தானே?**********

தங்கள் பதிலுக்கு நன்றி சார். நீங்கள் மேலே சொல்லியுள்ள நிலை தங்களுக்கு எப்போதிலிருந்து இருக்கு சார்? இந்த நிலை எனக்கு பதினாறு வயதிலிருந்து இருக்கிறது. சில சமயம் தனிமையில் இருக்கும் போது நமக்கும் மரணம் சம்பவிக்கும், ஒரு நாள் மரணப் படுக்கையில் இருப்போம், உயிர் பிரியும் நேரம் வரும்............. அவ்வளவுதான் ஓ....... ஐயோ என்னைக் காப்பாத்துங்க என்று காத்த ஆரம்பித்து விடுவேன். [இது யாருக்கும் இதுவரை தெரியாது]. அப்புறம், வெளியில் போய் நண்பர்கள் யாரையாவது பார்த்த பின்னர் நார்மல் நிலைக்கு வந்து விடுவேன். "நாம் மட்டும் இனி எப்போதுமே திரும்பி வரப் போவதில்லை" என்று நீங்கள் சொல்லியுள்ள வார்த்தை, அதை எப்படி போட்டீர்களோ தெரியாது, இது ஏன் தலையில் அந்த மாதிரி சமயங்களில் எல்லாம் ஓடிய அதே வார்த்தைகள். ஆனால், என் நண்பர்கள் பலரிடம் இதைச் சொல்லி என்னால் புரிய வைக்க முடியவில்லை, அவர்கள் வேறு எதையோ சொல்கிறார்கள். ஆனாலும், இரண்டு பேர் மிகச் சரியாக அவர்களுக்கும் அதே நிலை பலமுறை ஏற்ப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்லியுள்ளார்கள். எங்கேயிருந்து வருகிறோம், எங்கே போகிறோம், செத்த பின்னர் என்ன ஆவோம், போன்ற கேள்விகளுக்கு இன்றிய விஞ்ஞானத்தில் பதில் இல்லை சார். அவங்களைப் பொறுத்த வரை நம் உடல் ஒரு கெமிக்கல் பை, நூற்றி என்பது ரூபாய் மதிப்பு, இது நின்று போனால், பள்ளியில் மாணவர்கள் செய்யும் ஒரு வேதியியல் ஆய்வுகூட சோதனை நின்று போன மாதிரி. அதற்குள் இருக்கும் உணர்வு [Consciousness] என்றால் என்ன என்பதற்கான விளக்கம் அவர்களிடத்தில் இல்லை. இதை பொதுவாக மக்களிடம் கேட்டால், அவர்களும் அவர்கள் மனதிற்குப் பட்டதை ஆளுகொன்றைத்தான் சொல்வார்கள், ஒருமித்த கருத்தை நான் இதுவரை பார்க்க வில்லை.
முனைவர் பரமசிவம் said...
//மேலே சொல்லியுள்ள இந்த நிலை தங்களுக்கு எப்போதிருந்து இருக்கிறது?//

அன்புள்ள குஜாலானந்தா,

என் பள்ளிப்பருவத்திலிருந்தே இம்மாதிரி எண்ணங்கள் என்னை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

இந்நிலை அனைவருக்கும் பொதுவானதுதானே என நினைத்து என்னை நானே ஆற்றுப்படுத்திக் கொள்கிறேன்.

மனம் பலவீனப்பட்டுவிடாமலும்,சிந்திக்கும் திறன் குறைந்துவிடாமலும் விழிப்புடன் இருந்துவருகிறேன்.

இது போன்ற எத்தனையோ புதிர்கள் மனித உள்ளங்களைக் கலங்கடித்துக் கொண்டுதான் உள்ளன.

வறுமையில் வாடி, வயிற்றுப் பசியைப் போக்குவதற்கே அல்லாடிக் கொண்டிருப்பவர்களை இம்மாதிரி எண்ணங்கள் தாக்கிப் பலவீனப் படுத்துவதில்லை.

சொகுசு வாழ்க்கையை விரும்பிப் பணம் தேடி அலைபவர்களையும், ஆதிக்க மனப்பான்மையுடன் கூட்டம் சேர்த்து திரிபவர்களையும்கூட, இவை பாதிப்பதில்லை.

மேற்கண்டவற்றின் மீது நாட்டம் கொள்ளாமல், எதையும் ஆராய்ந்து அறிவதில் மிக்க ஈடுபாடு உள்ள நம்மைப் போன்றவர்கள்தான், ‘புரிந்தும் புரியாத’ அவல நிலையில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்.

எனினும், ‘நடப்பது நடந்துதானே தீரும்’ என்ற ‘புரிதலுடன்’ நமக்கு வாய்த்த இந்த வாழ்க்கையை நமக்கும் பிறருக்கும் பயன் தருவதாக வாழ்ந்து முடிப்பதே அறிவுடைமை என்பது என் திடமான நம்பிக்கை.

தங்கள் உணர்வுகளை ஒளிவு மறைவில்லாமல் பகிர்ந்து கொண்டதற்கு மிக்க நன்றி நண்பரே.

வயதில் மூத்தவன் என்ற வகையில் தங்களின் எதிர்காலம் சிறக்க என் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துகள்.

நன்றி.
Anonymous said...
வாழ்க்கை ஒரு ரயில் பயணம். யார் எங்கே எப்போ
இறங்கப் போகிறோம் என்று தெரியாது பெரும்பாலானவ்ர்களுக்கு. இது இயற்கை எடுத்த ஒரு நல்ல தீர்வு. பயணம் கொண்டாட்டமாக அமைய முடிந்த வரை முயற்சி செய்வோம்.
Anonymous said...
//எனினும், ‘நடப்பது நடந்துதானே தீரும்’ என்ற ‘புரிதலுடன்’ நமக்கு வாய்த்த இந்த வாழ்க்கையை நமக்கும் பிறருக்கும் பயன் தருவதாக வாழ்ந்து முடிப்பதே அறிவுடைமை என்பது என் திடமான நம்பிக்கை.//
தீர்வையும் நீங்களே அழகாகச் சொல்லி விட்டீர்கள்!
Yesterday is gone. Tomorrow is not here.
Today is the Present(Gift). Let us open it and celebrate!
இக்பால் செல்வன் said...
பிரபஞ்சம் எவ்வளவு விரிவானது எனவோ, இன்னும் எத்தனை எத்தனை பிரபஞ்சங்கள் இருக்கின்றனவோ என எனக்குத் தெரியாது ... அறிவியல் விளக்கங்கள் பல ஏற்றுக் கொள்ளும் படியாக இருக்கின்றன..

நீங்கள் கூற விரும்பிய ஒன்று சூன்ய நிலை என்பதாகும். சூன்யம் என்றால் ஒன்றும் இல்லை என்று அர்த்தம் .. எந்தவித பஞ்சபூதங்களும் இல்லை. ஒளியும் இல்லை. இருளும் இல்லை. உயிரும் இல்லை, உயிரற்றதும் இல்லை. கடவுளும் இல்லை. ஒன்றுமே இல்லை. அப்படியான ஒரு நிலை இருக்க வாய்ப்பிருக்கு ... ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கிஸின் எழுத்துக்களைப் படித்தால் பிரபஞ்சம் அப்படியான ஒரு சூனியத்தில் இருந்தே உருவாகி இருக்கக் கூடும் எனக் கூறுகின்றார்... சூனிய நிலையில் நேரமும் இல்லை. விரிவும் இல்லை. ஒன்றும் இல்லை. அப்படி இல்லாத நிலையும் இருக்கக் கூடிய வாய்ப்பு இருக்கின்றது. அவற்றுக்கான பல விளக்கங்கள் வரும் காலங்களில் வரும் என்பதை கூற முடியும். 
இக்பால் செல்வன் said...
//அந்த நாள் முதல் இந்த நாள் வரை, நாம் என்னவாக இருந்தோம்? எங்கே இருந்தோம்?//

இதனை புத்தர் அழகாக விளக்குவார். ஒரு அகல் விளக்கு இன்னொரு அகல் விளக்கை பற்றி எறிய வைக்கின்றது. அதன் ஒளி ஒன்று தான். ஆனால் ஒரு அகல் விளக்கு இன்னொரு அகல் விளக்கு அல்லவே ... நமது உடல் எவற்றால் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கின்றது என்பதை ஆராய்ந்தால் விடைக் கிடைக்கும். தாய் தந்தையிடம் இருந்து பெற்ற உயிரணுவும் - முட்டையுமே நமது பிறப்பு. அது இணைந்து கருவாகிய பின்னர் அன்னை உண்ட உணவு முதல் நாம் சாகும் வரை உண்ணும் உணவு தான் நாமாக மாறுகின்றோம் .. ஒவ்வொரு உயிரணுக்களுக்குள்ளும் உயிர் இருக்கின்றது .. ஆக நமது உடலுக்குள் ஒரு உயிர அல்ல பல கோடி உயிர்கள் இருக்கின்றன. அது இறந்தவுடன் அழிந்து விடுகின்றது.. அழியாமல் இருப்பது நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு கொடுத்த உயிரணுக்கள் மட்டுமே. ஏனையவை அழிந்துவிடுகின்றது ...
இக்பால் செல்வன் said...
//“ஏன்? ஏன்? ஏன்?” என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளைத் தொடுக்கும் திறனுடன் படைக்கப் பட்டிடுக்கிறோம் நாம். ஆனால், எத்தனை சிந்தித்தாலும் சில உயிர்நாடிக் கேள்விகளுக்கு நம்மால் விடை காணவே முடியாது என்ற ’புரிதல்’ நமக்கு இருக்கிறது.

கேள்விகள் எழுப்புவதற்கான ’அறிவு’ இருந்தும், ’விடை காணும் திறன்’ இல்லாத ஓர் அவல நிலைக்கு நம்மை ஆளாக்கிய அந்த அதுவை அல்லது அவைகளை அல்லது அவரை அல்லது அவர்களை நான் நிந்தித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்; மனத்தளவில் அவ்வப்போது கடின வார்த்தைகளால் சாடிக் கொண்டே இருக்கிறேன்.//

நானும் தான் ஐயா !!! வாழ்க்கை துன்ப மயமானது என்ற புத்தனின் அடிப்படைக் கொள்கையை மட்டும் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு ..
முனைவர் பரமசிவம் said...
//பயணம் கொண்டாட்டமாக அமைய முடிந்தவரை முயற்சி செய்வோம்//

//today is the present [gift]. let us open it and celebrate//

எத்தனை சிந்தித்தாலும், முடிவாக, வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் செய்து முடிக்க வேண்டியதை மனதில் பதியும் வகையில் சொல்லியிருக்கிறீர்கள் anonymous.

மன நிறைவுடன் நன்றி சொல்கிறேன் நண்பரே.
தருமி said...
ஆழ்ந்த இப்பதிவையும் பின்னூட்டங்களையும் காண ...
முனைவர் பரமசிவம் said...
நான் எடுத்தாளத் தவறிய ‘சூன்யம்’ [வெறுமை] என்னும் சொல்லைக் நினைவுறுத்தியதோடு, அதற்குரிய கூடுதல் விளக்கத்தையும் தந்து,பதிவுக்குச் சிறப்புச் சேர்த்த நண்பர் இக்பால் செல்வனுக்கு மிக்க நன்றி.

ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்ஸின்[நான் தவறாக எழுதவில்லையே?]எழுத்துக்களைப் படித்ததில்லை.அவசியம் [google இன் உதவியுடன்] படிப்பேன்.

//அவற்றுக்கான [எதுவுமற்ற சூன்ய நிலை] பல விளக்கங்கள் வரும் காலங்களில் வரும் என்பதைக் கூற முடியும்//

அது சாத்தியமாக வேண்டும் சாத்தியப்பட்டால், மனித குலம் பெரிதும் பயனுறும்; மகிழும்.

முனைவர் பரமசிவம் said...
//அழியாமல் இருப்பது, பிள்ளைகளுக்குக் கொடுத்த உயிரணுக்கள் மட்டுமே//

ஏற்கத்தக்க அறிவியல்பூர்வமான ’உண்மை’

இதுபற்றி என்னுடைய ஒரு பதிவிலும் ‘ஏதோ’ எழுதியிருக்கிறேன்.

மீண்டும் நன்றி செல்வன்.
முனைவர் பரமசிவம் said...
செல்வன்,

’நானும்தான் ஐயா’ என்று தாங்கள் குறிப்பிடுவது எனக்கு மிகுந்த ஆறுதலைத் தருகிறது. பதிவில் ஏதும் தவறாக எழுதிவிடவில்லை என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டுகிறது.

நன்றி...நன்றி.
முனைவர் பரமசிவம் said...
//ஆழ்ந்த இப்பதிவையும் பின்னூட்டங்களையும் காண....//

பாராட்டும் தருமி அவர்களுக்குப் பெரிதும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.மனம் நிறைந்த நன்றியைத் தெரிவிக்கிறேன்.
நிகழ்காலத்தில் சிவா said...
எதுவுமற்ற ஒரு நிலை சாத்தியமா?சாத்தியம் என்றால், அதைப் பிறர் அறிய விளக்க முடியுமா என்பதே என் கேள்வி.

பிரபஞ்சம் விரிவடைவதாக நான் குறிப்பிடவில்லை; அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று கருதுவதாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறேன்.//

உங்களின் பிரபஞ்சம் குறித்தான கேள்விகளுக்கு விடை வேதாத்திரி மகரிஷி எழுதிய நூல்களில்தான் விடை இருக்கிறது.

எதுவுமற்ற நிலை சாத்தியம்தான். அதை வார்த்தைகளால் விளக்கமுடியாது. உங்களின் வலியை, மகிழ்ச்சியை நான் விவரித்தால் அல்லது நீங்களே விவரித்தால் எப்படியோ அப்படித்தான் :) மேலும் உங்களைப் பொருத்தவரை நீங்கள் பிறக்குமுன் எதுவும் இல்லாது இருந்தது. நீங்கள் இறந்தபின் எதுவும் இல்லாமல் போய்விடும். இதுதானே சாத்தியம்.

பிரபஞ்சம் குறித்து அறிவியல் சொல்வதைத் தாண்டி எது நாம் சொன்னாலும் அது சரி அல்லது தவ்று என வைத்துக்கொள்ளலாம்.

பிரபஞ்சம் விரிவடைந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. இது எப்படி உனக்குத்தெரியும் என்றால் சும்மா அனுமானம்தான் :) வளர்ச்சி என்பது இந்தபுவியில் இருக்கின்ற ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் இருக்கிறது. நாம் பிரபஞ்சத்தில் இருப்பதான் அதன் தன்மைகளைக்கொண்டு இருப்போம். ஆகவே ஒவ்வொன்றிலும் வளர்ச்சி என்பது பிரபஞ்சத்தின் இயல்பு.

உங்களின் கேள்விகள் சரியாக எழுப்பப்பட்டு இருந்தாலும் அவை கேள்வியாகவே வாசகர்களை இழுத்துச்செல்கிறது. அல்லது சிக்கலான வழிமுறையில் சிந்திக்கச் சொல்கிறது. இது என் கருத்து மட்டுமே. தவறாகவும் இருக்கலாம் !
முனைவர் பரமசிவம் said...
//உங்கள் கேள்விகள் சரியாக எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அவை கேள்விளாகவே வாசகர்களை இழுத்துச் செல்கின்றன// என்கிறீர்கள்.

உண்மைதான் சிவா.

பிரபஞ்சம், படைப்பு பற்றியெல்லாம் எனக்குப் புரிந்த, பதிவுக்குத் தேவையான சில உண்மைகளை [?] எடுத்துச் சொல்லிவிட்டு, ’வெறுமை’ பற்றிய என் அறியாமையைப் பிறர் மூலம் போக்கிக் கொள்வதற்காகத்தான் கேள்விகளை எழுப்பினேன். [ஆய்வுகள் நிகழ்த்தப்பட்டு, ஏதேனும் ஒரு நாள் மிகச் சரியான விளக்கங்கள் பெறப்படலாம் என்ற நம்பிக்கையும் எனக்கு உண்டு].

இதில் தவறேதும் இல்லையே?

என் கேள்விகள் சிக்கலான முறையில் சிந்திக்கச் சொல்கிறது என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள்.

கேள்விகளுக்கேற்ற சரியான விடைகள் கிடைக்காத போது, ‘விடை தேடும் முறை’ சிக்கலானதாகத் தோன்றலாம். அது விடை தேடுபவரின் மனப் பக்குவத்தையும், அவர் தேர்ந்தெடுத்த சிந்திக்கும் வழிமுறைகளையும் பொருத்தது என்று நினைக்கிறேன்.

தெரிந்து, அல்லது வேண்டுமென்றே சிக்கலான முறைகளை நான் முன் வைப்பேனா?

நான் என் கருத்துகளைப் பலர் முன் வைப்பதன் நோக்கமே, ‘உண்மை’யை அறிவதற்குத்தான். பிரபலம் ஆவதற்கோ, புகழ் அடைவதற்கோ அல்ல என்று நான் சொன்னால், அதில் ஓரளவேனும் உண்மை இருப்பதாக நம்புவீர்களா சிவா?
முனைவர் பரமசிவம் said...
வருகை புரிந்து, கருத்துகள் வழங்கி, என் பதிவுக்குச் சிறப்புச் சேர்த்ததோடு என்னையும் பெருமைப்படுத்திய சிவா அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல மறந்துவிட்டேன்.

மிக்க நன்றி சிவா.
நிகழ்காலத்தில் சிவா said...
நான் என் கருத்துகளைப் பலர் முன் வைப்பதன் நோக்கமே, ‘உண்மை’யை அறிவதற்குத்தான். பிரபலம் ஆவதற்கோ, புகழ் அடைவதற்கோ அல்ல என்று நான் சொன்னால், அதில் ஓரளவேனும் உண்மை இருப்பதாக நம்புவீர்களா சிவா? //

ஓரளவிற்கெல்லாம் உண்மை இல்லை. 100 சதவீதம் உண்மை இருக்கிறது என மனதார நம்புகிறேன். ஆகவேதான் உரிமையோடு பின்னூட்டம் இட்டிருக்கிறேன்.

அதனால் இடுகையை ஒட்டி சில தூண்டுதல்களை ஏற்படுத்தும் வண்ணம் கருத்தும் தெரிவித்து இருக்கிறேன்.

தொடர்ந்து எழுதுங்க.. என் மனதில் பட்டதை அப்பப்போ சொல்றேன் :)

வாழ்த்துகள் கடவுள் அல்லது இயற்கை என பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படுவது பற்றி தொடர்ந்து ஆர்வமாக எழுதுவது நீங்கள் ஒருவர்தான்.. அதற்காக பாராட்டுகிறேன்.
முனைவர் பரமசிவம் said...
’அன்பு’ சிவாவுக்கு என் நன்றி.