பிறந்ததிலிருந்து, சிசுவில் இருக்கும் உறுப்புகள் படிப்படியாக வளர்வதும், கூடுதல் உறுப்புகள் இணைவதுமாக நம் உடம்பு வளர்ச்சியடைகிறது.
சிந்திக்க உதவுகிற மூளையும் வளர்கிறது.
வளர்தல் என்பது இயல்பானது; நம் ‘விருப்பம்’ காரணமாகவோ வேண்டிக்கொண்டதாலோ நிகழ்வது அல்ல.
ஆளாளுக்குக் கூடக் குறைய என்றிருந்தாலும் வளர்வது தொடர்கிறது.
ஒரு கட்டத்தில், வளர்வது தடைபட்டு, தேய்வதும் அழிவதும் ஆரம்பமாகின்றன. வாழ்க்கைச் சூழல், வாழும் முறை போன்றவற்றால், அவை வித்தியாசப்படலாம்.
ஆனால்.....
ஏதோவொரு வயதில், அல்லது, மனிதர்களுக்கான அதிகபட்ச வயதைத் தொட்டுவிட்ட நிலையில் முற்றாய் அழிந்துபோகிறோம்.
உடல் மட்டுமல்லாமல், நாம் பெற்றிருந்த அறிவுடன், அன்பு, பற்று, பாசம், நேசம், காதல், காமம் என்று அத்தனை உணர்வுகளும் இல்லாமல் போகின்றன.
பிறந்து வளர்ந்து வாழ்ந்து முடிக்கும் இம்மண்ணில் நாம் விட்டுச் செல்லும் நமக்கான அடையாளம் எதுவுமே இல்லை.
விரும்பினால்.....
எதிர்பால் நபரொருவரைத் துணைசேர்த்து, வாரிசையோ வாரிசுகளையோ பெற்றுப் போட்டுவிட்டுச் செத்தொழியலாம்.
இதுதானே வழ்க்கை!
கடவுள் இருப்பது உண்மையானால், இப்படி நம்மை வாழப் பணித்ததற்காக அவருக்கு நன்றி சொல்வதா, அல்லது, அவனுக்கு “நாசமாப் போ” என்று சாபம் கொடுப்பதா?
