வெள்ளி, 6 அக்டோபர், 2017

பெருந்தன்மை ‘மிக்கவர்’ பெரியாரா, கல்கியா?

பெரியாரை நேரில் சந்தித்துத் தன் மகளின் திருமணத்துக்கு அழைத்தார் எழுத்தாளர் கல்கி. கட்டாயம் மண விழாவில் கலந்துகொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்தார் பெரியார். ஆனால்.....

முகூர்த்த நேரத்துக்கு அவர் போகவில்லை. கல்கியின் எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றத்தில் முடிந்தது.

அன்று மாலை, கல்கியின் நெருங்கிய உறவுக்காரர்கள் அரட்டையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, எவரும் எதிர்பாராத வகையில் பெரியார் வருகை புரிந்தார். மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்ற கல்கி, “ஏன் முகூர்த்த நேரத்துக்கு வரவில்லை?” என்று உரிமையுடன் கேட்டார்.

“நான் கறுப்புச் சட்டைக்காரன். நீங்கள் ஆஸ்திகர். தாலி கட்டும்போது எதிரில் கறுப்பு ஆடை அணிந்து நான் உட்கார்ந்திருந்தால் உங்களுக்கெல்லாம் சங்கடமாக இருந்திருக்கும். அதனால்தான், விழா முடிந்த பிறகு இந்த நேரத்தில் வந்தேன்” என்றார் பெரியார்; மணமக்களையும் வாழ்த்தினார். அப்போது.....

ஒருவர் பெரியாரிடம் திருநீற்றுத் தட்டை நீட்ட, பெரியாரும் சங்கடப்படாமல் திருநீறு எடுத்து மணமக்களின் நெற்றியில் பூசி மீண்டும் வாழ்த்தினார். புகைப்படக் கருவிகள் அந்தக் காட்சியைச் சுட்டுத் தள்ளின.

மறுநாள், ‘கல்கி’ இதழின் அட்டைப் படம் கல்கியின் அனுமதிக்காக அவர் முன் வைக்கப்பட்டது. அட்டையில், பெரியார் மணமக்களை வாழ்த்தித் திருநீறு பூசும் புகைப்படம் இடம்பெற்றிருந்தது.

“அட்டையைத் தயார் செய்தது யார்?” என்று விசாரித்தார் கல்கி.

“இந்த அட்டைப் படத்துடன் கல்கி இதழ் வெளியானால், அது நாடு முழுவதும் பெரும் பரபரப்பை உண்டுபண்ணும்; இதழ் விற்பனையும் அதிகரிக்கும் என்ற எண்ணத்தில் துணை ஆசிரியர்தான் அட்டையைத் தயாரித்தார்” என்ற பதில் கிடைத்தது.

சினம் கொண்ட கல்கி, “சபை நாகரிகம் கருதி மணமக்களுக்குத் திருநீறு பூசிய ஓர் உதாரண புருஷரான பெரியாரைக் கேவலப்படுத்த இதைவிடக் கீழான வழி ஏதுமில்லை” என்று கடிந்துகொண்டார்; கல்கி இதழின் அட்டைப் படத்தையும் மாற்றியமைக்க உத்தரவிட்டார்.
=====================================================================================
நன்றி: ‘பாக்யா’ வார இதழ் அக்டோபர் 06 - 12; 2017[‘உங்கள் கே.பாக்யராஜ் பதில்கள்’].


புதன், 4 அக்டோபர், 2017

சாமி என்னடா சமயம் என்னடா சாகப் பிறந்த மானிடனே?![பழசு!]

நான் எழுதியவற்றுள் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பதிவுகளுள் இதுவும் ஒன்று. உங்களுக்குப் பிடிக்காமல் போகலாம். ஆயினும்,  படிக்கத்தக்கதே!

அனைத்து உலகங்களையும் உயிர்களையும் படைத்தவர் கடவுள்[என்கிறார்கள்].

நம்மைப் படைத்தவரும் அவரே.

நாம் வேண்டிக்கொண்டதால் கடவுள் நம்மை மனிதராகத் தோற்றுவிக்கவில்லை. அதாவது, நம் சம்மதம் இல்லாமலே இவ்வுலகில் பிறந்து  இன்பதுன்பங்களை அனுபவிக்கச் சபித்திருக்கிறார் என்று நான்  சொன்னால் அதை உங்களால் எளிதில் மறுக்க முடியாது.

அவர் படைத்துவிட்டார்.

வேறு வழியின்றி நாம் வாழ்கிறோம்.

வயது முதிர்ந்த நிலையிலோ அதற்கு முன்னதாகவோ நாம் செத்தொழிவது  100% உறுதி.

இது தெரிந்திருந்தும் நம்மில் எவரும் செத்து மடியத் தயாராயில்லை.

ஆசை...‘இன்னும் வாழ வேண்டும்’ என்னும் பேராசைதான் காரணம். ஆசைப்பட வைத்தவரும் அந்தப் பேரருளாளன்தான்!

இந்த ஆசை காரணமாக, சாவை நினைத்து அஞ்சுகிறோம்; மனம் கலங்குகிறோம்; மரணமில்லாப் பெருவாழ்வை எண்ணி நாளும் ஏங்குகிறோம். ஆனாலும், சாவு நம்மை விட்டு வைப்பதில்லை; ஓட ஓட ஓட விரட்டி ஒரு நாள் ‘காவு’ கொள்கிறது.

இந்தச் சாவுக்கான காரணக் கர்த்தா யார்?

நம்மில் மிகப் பெரும்பாலோர் நம்புகிற...நாள்தோறும் போற்றித் துதி பாடுகிற கடவுள்தானே?

நம் சம்மதம் இல்லாமலே நம்மைப் பிறப்பித்த கருணை வடிவான கடவுள், நம் சம்மதம் இல்லாமலே சாகடிக்கவும் செய்கிறார்.

இவர் மட்டும் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர்; என்றும் இருப்பவர். எந்தவொரு கெடுதியும் இவரை அணுகாது; அணுகவும் முடியாது, அணு முதல் அண்டம்வரை அனைத்தையும் ஆள்பவர் இவரே என்பதால்.

ஆனால், மானுடப் பதர்களான நமக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் மட்டும் அற்ப ஆயுள். அதிலும் அடுக்கடுக்கான துன்பங்களின் தாக்குதல். இனி என்ன ஆவோம் என்று தொடர்ந்து சிந்திக்கவே இடம் தராத கொடூரச் சாவு.

இப்படிப்பட்ட பரிதாபத்திற்குரிய ஜீவன்களாகக் கடவுள் ஏன் நம்மைப் படைக்க வேண்டும்?

படைப்புத் தொழிலைக் கைவிட்டு, வெறும் சூன்யத்தில் கலந்து மோனத் தவத்தில் ஆழ்ந்து கிடக்கலாமே? உயிர்களற்ற வெறும் பிண்டமான அண்டத்தைக் கண்டு ரசித்துக் காலம் கழிக்கலாமே? அதை விடுத்து.....

உயிர்களைப் பரிதவிக்கச் செய்யும் பாவச் செயலை ஏன் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருக்கிறார்?

தனக்கொரு நீதி; தன்னால் படைக்கப்படும் உயிர்களுக்கு ஒரு நீதி என்றிருக்கும் இந்த நபரையா மக்கள் இத்தனை காலமும் வழிபட்டார்கள்? இனியும் வழிபடப் போகிறார்கள்?!

தங்களின் வருகைக்கு நன்றி.