“தற்கொலையை ஊக்கப்படுத்துகிறார் ஜெயலலிதா” - ஒரு பத்திரிகையின் குரல்.

‘உயிரைப் போக்கிக்கொள்ள அப்பாவித் தொண்டர்களுக்கு ஊக்கத்தொகை அளித்து உற்சாகப்படுத்துதல் எந்தவிதத்தில் நியாயம்?’ என்று உரத்த குரலில் கேள்வியெழுப்பும் இந்த அப்பாவியின் பெயர் ‘ருத்ரன்’; ‘பகலவன் முரசு’ என்னும் பத்திரிகையின் ஆசிரியர். 172, Asoka Street, MMDE Colony, Arumbaakkam, Chennai - 600 106 என்னும் முகவரியிலிருந்து இந்த இதழ் வெளியாகிறது. 

கீழ்க்காண்பது இன்றைய[2015 மே 06 புதன்] அதன் தலையங்கம்!

#சமீப காலமாக நாட்டில் கொலைகளும் தற்கொலைகளும் அதிகரித்துள்ளன. கொலை நடப்பதற்குப் பல்வேறு காரணங்கள் இருப்பினும், தற்கொலைக்கு அரசியலும் ஒரு முக்கிய காரணம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

சமீபத்தில், ‘ஆம் ஆத்மீ’ பொதுக்கூட்டம் நடந்த இடத்தில் ஒரு விவசாயி தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டார். ‘ஐயோ...ஒரு உயிர் அநியாயமாய்ப் போய்விட்டதே’ என்ற ஆதங்கத்தைவிட, அதை வைத்து அரசியல் ஆதாயம் தேடும் நோக்கத்துடன் அரசியல் கட்சிகள் செயல்படுவது அநாகரிகத்தின் உச்சம்.

மொத்தத்தில் , மத்திய அரசின் ‘நிலம் கையகப்படுத்தும் மசோதா’வே விவசாயியின் விபரீத முடிவுக்குக் காரணம் என்பதுதான் எதிர்க்கட்சிகளின் ஏகோபித்த கருத்து. எது எப்படியோ, அந்த விவசாயியின் குடும்பத்துக்குச் சில லட்சம் ரூபாய்கள் அரசியல்வாதிகளால் வழங்கப்படும். அதன் பின் அவரது பரிதாப சாவு அனைவராலும் மறக்கப்பட்டுவிடும்.

சமீபத்தில் தமிழகத்திலும் ஒரு கொடுமை நடந்துள்ளது. ஜெயலலிதா மீதான சொத்துக்குவிப்பு வழக்கின் தீர்ப்பு தள்ளிவைக்கப் பட்டுள்ளதால் அ.தி.மு.க. தொண்டர் ஒருவர் தற்கொலை செய்துள்ளார். இதன் பின்னர் அவர் மனைவியும் தற்கொலை புரிந்துள்ளார். 

இவர்கள் இருவரும், பெற்ற பிள்ளையை நடுத்தெருவில் நிற்க வைத்துவிட்டனர். இந்த அ.தி.மு.க. தொண்டர், அவரின் குழந்தையை ஜெயலலிதா காப்பாற்றுவார் என்று கடிதம் எழுதி வைத்துள்ளார்.

இவர் சாவுக்கு  இரங்கல் தெரிவித்து முன்னால் முதல்வர் ஜெயலலிதா சில லட்சம் நிதி அறிவித்ததோடு அக்குழந்தையை வளர்க்கும் பொறுப்பையும் ஏற்றுள்ளார். இதை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் கருணையாகத் தெரியும். ஆனால், உண்மையில் அவரது இச்செயல் தற்கொலையை ஊக்குவிக்கிறது.

ஓட்டுப் போடப் பணம் கொடுத்து ஜனநாயகத்தைக் கேலிக்கூத்தாக்கியது போதாதென்று தற்கொலைக்கும் பணப் பரிவர்த்தனை செய்கிறார்கள். உயிரைப் போக்கிக்கொள்ள அப்பாவித் தொண்டர்களுக்கு ஊக்கத்தொகையும் அளித்து உற்சாகப்படுத்துதல் எந்தவிதத்தில் நியாயம்? அரசு மற்றும் அரசியல் கட்சிகள் இவ்வாறு கருணைத் தொகைகள் வழங்குவதை நிறுத்தினால் தற்கொலை நிகழ்வுகளின் எண்ணிக்கை குறைய வாய்ப்புள்ளது. 

ஒரு மருமகளும் மாமியார்க் கிழவியும் எலியும்![கலக்கல் கதை]

[தமிழ்மணம் ஓட்டுப்பட்டையை மறைக்க நினைத்து, எனக்குத் தெரிந்த அரைகுறைத் தொழிநுட்பத்தைக் கையாண்டதன் விளைவு, ‘ஒரு மருமகளும்....’[கலக்கல் கதையல்ல; குழப்பக் கதை] மீண்டும் தமிழ்மணத்தில் இணைக்கப்பட்டுவிட்டது. தவறு நேர்ந்தமைக்கு வருந்துகிறேன்]

தன் மருமகளுடனான சண்டையில் வழக்கம்போல் தோல்வியைத் தழுவிய நிலையில், “எனக்குச் சாவு எப்ப வருமோ?” என்று விரக்தியுடன் ‘பெருமாயி’ கிழவி தொணதொணத்தபோது, “சாவு நம் வீடு தேடி வந்து கதவைத் தட்டாது. நாமதான் சாவைத் தேடிக்கணும்” என்று சொல்லி மருமகள் முறைத்துவிட்டுப் போனது கிழவியை வெகுவாக நோகடித்துவிட்டது.

“என்னைச் செத்துத் தொலைன்னு சொல்லிட்டாளே” என்று நாள் முழுக்கப் புலம்பித் தீர்த்தாள் கிழவி.  

“ஏதோ ஒரு கோபத்தில் சொல்லிட்டா போல. அப்புறமா அவ வருத்தப்பட்டிருப்பா” என்று ஒரு வழியாய் மனம் தேறி உறங்குவதற்குப் பாய் விரித்தபோது மருமகள் உச்ச தொனியில் தன் புருஷன்காரனிடம் சொல்வது கேட்டது. “எலித் தொல்லை தாங்க முடியல. மறக்காம நாளைக்கு ‘எலி மருந்து’ வாங்கிட்டு வாங்க.”

இப்போது கிழவி மனதில் வேறொரு சந்தேகம் முளைவிட்டது. “வூட்ல எலி நடமாட்டமே இல்லியே. எலி மருந்து மனுசரைக் கொல்லுற விஷமாச்சே. அதை எதுக்கு  வாங்கியாரச் சொன்னா?”

எத்தனை யோசித்தும் விடை கிடைக்கவில்லை. ஜாமக்கோழி கூவும் நேரத்தில், “நான் முக்காக் குருடி. எலி வர்றதும் போறதும் எனக்கு எப்படித் தெரியும்? அவ பார்த்திருப்பா’ என்று சமாதானமாகி உறங்கிப் போனாள்.

அடுத்த இரண்டு நாட்களில், மீண்டும் ஒரு சந்தேகம் கிழவியின் மனதைக் குடையலாயிற்று. “என் மவன் பொண்டாட்டி சொல்லைத் தட்டாதவனாச்சே. எலி மருந்து வாங்கியாந்திருப்பானா?”

மருமகள் இல்லாத நேரத்தில் மகனிடம் கேட்க நினைத்தாள் கிழவி. அவன் வெளியூர் போயிருந்ததால் அது சாத்தியப்படவில்லை.

அன்று மாலை அவன் வீடு திரும்பினான். அவன் வந்ததும் வராததுமாக, மருமகள் உரத்த குரலில் சொல்வது கேட்டது. “வெச்ச மருந்து அப்படியே இருக்குது. அது சாகல.”

அதிர்ச்சிகுள்ளானாள் கிழவி. “சாகலைன்னு சொல்றாளே, எலியைச் சொல்றாளா, என்னைச் சொல்றாளா?” இப்படியான புதியதொரு சந்தேகம் கிழவியை ஆட்டிப்படைக்கலாயிற்று. எதிர்ப்படுவோரிடமெல்லாம் நடந்ததைச் சொல்லிக் கேள்வி கேட்கிறாள் . 

யாரும் பதில் சொல்வதில்லை; சிரித்து மழுப்பிவிட்டுப் போகிறார்கள்.

பாவம் பெருமாயி கிழவி!