"காதல் கொடூரன்!".....அந்தக்காலக் குமுதத்தின் அதிரடி 'Crime' கதை!!

சஸ்பென்ஸ் கதைப் பிரியர்களுக்காக ‘வெறியர்’களுக்காகப் பழைய குமுதத்தில்[28.02.1991] சுட்டது இந்த ஒரு பக்கக் கதை! அரிய படைப்பு!! படிக்கத் தவறாதீர்!!!


கதை.............

மற்றொரு கொலைக்குத் தயாராகிவிட்டான் சுந்தர்.....அழகான பெண்களாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் காதல் வலையில் சிக்க வைத்துக் கொலை செய்துவிடும் ‘காதல் கொடூரன்’ அவன்!

இன்று கீதா!

முதல் சந்திப்பிலேயே அவனிடம் மனதைப் பறிகொடுத்தவள்; இரண்டாம் சந்திப்பில், "I love you" சொன்னவள்; அவன் அரவணைப்புக்காக மூன்றாம் சந்திப்பை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பவள்.

கீதாவை முதல் முறை சந்தித்த போதே தன் அப்பாவிடம், “கீதா ரொம்ப அழகுப்பா” என்றான் சுந்தர்.

“ஐயய்யோ...ஆபத்துடா...உலகம் தாங்காதுடா மகனே. அழகான பெண்கள் அத்தனை பேரும் துரோகிங்க; ஆபத்தானவங்க. கூசாம அவங்களைக் கொல்லணும்டா சுந்தர்” என்றார் அப்பா. அழகழகான பெண்களின் துரோகத்தால் விரக்தியின் விளிம்பைத் தொட்டவர் அவர்!

“கீதா உட்காருன்னா உட்காருரா. எழுன்னா எழுந்திரிக்கிறா. படுன்னா படுத்துருவா. இன்னிக்கி அவளைத் தீர்த்துடுறேன்” என்று தன் அப்பாவிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றுக்கொண்டு பளபளக்கும் கூரிய கத்தியுடன் கிளம்பினான் சுந்தர்.

எலியட்ஸ் பீச் இருட்டியிருந்தது.

சுந்தருக்காகக் காத்திருந்த கீதா, பலி ஆடு போல, அவனைப் பின் தொடர்ந்து நடந்தாள். ஒரு படகின் மறைவில் இருவரும் அருகருகாக அமர்ந்தார்கள்.

கீதாவின் கவர்ச்சி அங்கங்களைப் பார்வையால் விழுங்கிக்கொண்டே அவளின் வழவழப்பான சங்குக் கழுத்தைத் தன் இடக்கரத்தால் வளைத்தான் சுந்தர்.

‘க்ளுக்’.....அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்ட மென் சிரிப்பு அவனை உற்சாகப்படுத்தியது. பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்த கத்தியை எடுக்க முனைந்தபோது...........

அவன் நெஞ்சில் ‘சுரீர்’ வலி. சுந்தர் அலறினான்...”ஆ...ஆ...ஆ...”

இப்போது, கீதாவின் கையில் ரத்தம் சொட்டும் கூரிய கத்தி இருந்தது.

கத்தியை மறைத்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினாள் கீதா.

தன் அம்மாவின் புகைப்படத்தின் முன்னால் நின்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்....“அம்மா, உனக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாத்திட்டு வர்றேன். சுந்தர் ஐந்தாவது ஆள். ஆண்கள் எல்லோருமே அயோக்கியர்கள். இனியும் என் கொலை தொடரும்.”

ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

இது ‘பத்மா ரவிசங்கர்’ படைப்பு.

சுவை கூட்டுவதற்காக, கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்தமைக்குக் கதாசிரியரிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறேன்.

ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

“அவன்”..... இது, ஒரு பக்க ‘முத்திரை’க்கதை! நட்சத்திரக் கதையும்கூட!!

குமுதம் ‘ஒரு பக்கக் முத்திரைக்கதை’ப் போட்டியில் ரூ1000/= பரிசு பெறுதற்குரிய படைப்பு இது. 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ‘சாவி’ வார இதழில் [28.07.1985] பிரசுரம் ஆகிவிட்டதால் அது சாத்தியம் இல்லாமல் போனது! [இதைப் படைத்த ‘அறிவுஜீவி’க் கதாசிரியன் நான் அல்லங்க!]


கதை:                                    அவன்.....

கதாசிரியன்:                     கே.ஜி.எஃப்.பழனிச்சாமி [எங்கிருந்தாலும் வாழ்க!]

‘சாய்ந்துவிடுமோ?’ என்று பார்ப்பவர்கள் அச்சப்படும் வகையில் ஏராள பயணிகளைச் சுமந்துகொண்டு, முக்கி முனகி நகர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த நகரப்பேருந்தில் ‘அவன்’.

பார்ப்பதற்கு ஜோராக இருந்தான். கொக்கி போட்டு இழுக்கிற அழகு.

பாம்பாய் நெளிந்து, முண்டியடித்து முன்னே போக முயன்றுகொண்டிருந்தான்.

‘அவன்’ பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தவர் பரம்பரைப் பணக்காரர் போலும்! அவருடைய வெளுப்பான உடைகள் பார்ப்பவர் கண்களுக்கு ஒளியை நல்கின. கையில் கனமான பணப்பை[?] வைத்திருந்தார்.கழுத்திலிருந்த தங்கச் சங்கிலி மார்புப் பகுதியில் ஊசலாடியது.

‘அவன்’ தன் ஒரு கையை முன்னோக்கிச் செலுத்தினான். பணக்காரரின் கழுத்தை நோக்கி அது பயணித்தது. யாரும் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான்.

இப்போது அவனுடைய கை அந்தப் பணக்காரர் அணிந்திருந்த சட்டையின் ‘காலர்’ அருகே இருந்தது.

“டிக்கெட்.....டிக்கெட்.....”

மூச்சி வாங்கச் சிரமப்பட்டு, “வழி விடுங்கய்யா” என்று சலித்துக்கொண்டு டிக்கெட் கொடுத்தவாறு கண்டக்டர் அவனைக் கடந்தபோது.....

அவனுக்குப் பின்னால் நின்றவர்கள் ‘அவன்’ மீது சரிய.....

அவனும் அந்தப் பணக்காரர் மீது சரிந்து, அவரின் தங்கச் சங்கிலியை லாவகமாகக் கை வைத்து உருவ.....

அது அவன் கையோடு வந்துவிட்டது.

யாரும் கவனிக்கவில்லை. பணக்காரரும் கழுத்துப் பக்கம் ஏதோ ஊர்கிறதே என்று தடவி விட்டுக்கொண்டார்; தலை முடியைச் சீர் செய்துகொண்டார்.

‘அவன்’ அந்தச் சங்கிலியைத் தன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு, மெல்லத் தன் கண்களால் பயணிகளை நோட்டம் விட.....

அந்த ஏழைத் தொழிலாளி ‘அவன்’ கண்ணில் பட்டான்.

வயதான அந்தத் தொழிலாளியின் உடுப்பில் ஆங்காங்கே எண்ணைக் கறைகள் தெரிந்தன; பொத்தல்கள் நிறைந்திருந்தன.

‘அவன்’ மேலும் முன்னேறி, அந்தத் தொழிலாளியின் முதுகை ஒட்டியவாறு நின்றுகொண்டான்.

தன் சட்டைப் பையிலிருந்து பத்து நூறு ரூபாய்த் தாள்களை வெளியே எடுத்தான்; பேருந்தின் குலுக்கலுக்குக் காத்திருந்து, தொழிலாளியின் சட்டைப் பையில் தாள்களைச் சொருகினான்.

பேருந்து ஒரு நிறுத்தத்தில் நிற்க, ‘அவன்’ கீழே குதித்து, நடந்து, மறைந்து போனான்.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



‘