“அவன்”..... இது, ஒரு பக்க ‘முத்திரை’க்கதை! நட்சத்திரக் கதையும்கூட!!

குமுதம் ‘ஒரு பக்கக் முத்திரைக்கதை’ப் போட்டியில் ரூ1000/= பரிசு பெறுதற்குரிய படைப்பு இது. 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ‘சாவி’ வார இதழில் [28.07.1985] பிரசுரம் ஆகிவிட்டதால் அது சாத்தியம் இல்லாமல் போனது! [இதைப் படைத்த ‘அறிவுஜீவி’க் கதாசிரியன் நான் அல்லங்க!]


கதை:                                    அவன்.....

கதாசிரியன்:                     கே.ஜி.எஃப்.பழனிச்சாமி [எங்கிருந்தாலும் வாழ்க!]

‘சாய்ந்துவிடுமோ?’ என்று பார்ப்பவர்கள் அச்சப்படும் வகையில் ஏராள பயணிகளைச் சுமந்துகொண்டு, முக்கி முனகி நகர்ந்துகொண்டிருந்த அந்த நகரப்பேருந்தில் ‘அவன்’.

பார்ப்பதற்கு ஜோராக இருந்தான். கொக்கி போட்டு இழுக்கிற அழகு.

பாம்பாய் நெளிந்து, முண்டியடித்து முன்னே போக முயன்றுகொண்டிருந்தான்.

‘அவன்’ பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தவர் பரம்பரைப் பணக்காரர் போலும்! அவருடைய வெளுப்பான உடைகள் பார்ப்பவர் கண்களுக்கு ஒளியை நல்கின. கையில் கனமான பணப்பை[?] வைத்திருந்தார்.கழுத்திலிருந்த தங்கச் சங்கிலி மார்புப் பகுதியில் ஊசலாடியது.

‘அவன்’ தன் ஒரு கையை முன்னோக்கிச் செலுத்தினான். பணக்காரரின் கழுத்தை நோக்கி அது பயணித்தது. யாரும் கவனிக்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான்.

இப்போது அவனுடைய கை அந்தப் பணக்காரர் அணிந்திருந்த சட்டையின் ‘காலர்’ அருகே இருந்தது.

“டிக்கெட்.....டிக்கெட்.....”

மூச்சி வாங்கச் சிரமப்பட்டு, “வழி விடுங்கய்யா” என்று சலித்துக்கொண்டு டிக்கெட் கொடுத்தவாறு கண்டக்டர் அவனைக் கடந்தபோது.....

அவனுக்குப் பின்னால் நின்றவர்கள் ‘அவன்’ மீது சரிய.....

அவனும் அந்தப் பணக்காரர் மீது சரிந்து, அவரின் தங்கச் சங்கிலியை லாவகமாகக் கை வைத்து உருவ.....

அது அவன் கையோடு வந்துவிட்டது.

யாரும் கவனிக்கவில்லை. பணக்காரரும் கழுத்துப் பக்கம் ஏதோ ஊர்கிறதே என்று தடவி விட்டுக்கொண்டார்; தலை முடியைச் சீர் செய்துகொண்டார்.

‘அவன்’ அந்தச் சங்கிலியைத் தன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு, மெல்லத் தன் கண்களால் பயணிகளை நோட்டம் விட.....

அந்த ஏழைத் தொழிலாளி ‘அவன்’ கண்ணில் பட்டான்.

வயதான அந்தத் தொழிலாளியின் உடுப்பில் ஆங்காங்கே எண்ணைக் கறைகள் தெரிந்தன; பொத்தல்கள் நிறைந்திருந்தன.

‘அவன்’ மேலும் முன்னேறி, அந்தத் தொழிலாளியின் முதுகை ஒட்டியவாறு நின்றுகொண்டான்.

தன் சட்டைப் பையிலிருந்து பத்து நூறு ரூபாய்த் தாள்களை வெளியே எடுத்தான்; பேருந்தின் குலுக்கலுக்குக் காத்திருந்து, தொழிலாளியின் சட்டைப் பையில் தாள்களைச் சொருகினான்.

பேருந்து ஒரு நிறுத்தத்தில் நிற்க, ‘அவன்’ கீழே குதித்து, நடந்து, மறைந்து போனான்.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



‘

இந்த ஒ.ப.கதை புரிந்தால் நீங்கள் வயிறு குலுங்கச் சிரிக்கலாம்!!

பணி முடிந்து வீடு திரும்பியதும், கைலிக்கு மாறி, கைகால் அலம்பி தொ.க.முன் அமர்ந்தான் மனோகரன்.

“பைனான்ஸ்காரங்க ஃபோன் பண்ணினாங்க. தவணைத் தேதி முடிஞ்சி ரெண்டு வாரம் ஆச்சாம். இன்னிக்கிக் கண்டிப்பா பணம் கட்டணும்னு சொன்னாங்க” என்றாள் அவன் மனைவி பூர்ணிமா.

“இன்னிக்கே கட்டலேன்னா தலையை வாங்கிடுவானோ? வட்டிக்கு வட்டி போடுவான். வேறென்ன? நாலு நாள் போகட்டும். உன் வேலையைப் பாரு”என்று கடுப்படித்தான் மனோகரன்.

சமையலறைக்குள் நுழைந்து, தேனீர்க் கோப்பைகளுடன் திரும்பிய பூர்ணிமா, “தமண்ணா மளிகையிலிருந்து பையன் வந்திருந்தான். ’ரெண்டாயிரம் ரூபா பாக்கி இருக்கு. இன்றே பணத்துடன் வரவும்’னு செட்டியார் சீட்டு அனுப்பியிருந்தார்” என்றாள்.

“இன்னும் யாரெல்லாம் கடன்காரங்க வந்தாங்க?” தேனீரை உறிஞ்சிக்கொண்டே கேட்டான் மனோகரன்.

“டைலர் ரவி வந்தான்......”

குறுக்கிட்டான் மனோகரன். “அவனும் இன்னிக்கே பாக்கிப்பணம் தரணும்னு சொன்னானோ?”

“ரொம்ப அவசரமா பணம் தேவைப்படுதாம்.”

“தைக்கத் துணி கொடுத்தா, ஒரு வாரத்தில் தர்றேன்னு சொல்லிட்டு ஒரு மாசம் கழிச்சிக் கொடுப்பான். கூலியை மட்டும் கறாராக் கேட்டு வாங்கிடுவான். மறுபடியும் வந்தான்னா நாலு நாள் போகட்டும்னு சொல்லிடு.”

“அப்புறம்....வந்து....”

“சொல்லு.”

“நெளிநெளியா தலைமுடியோட கவர்ச்சியா டிரஸ் பண்ணிட்டு ஒரு லேடி வந்தா. முப்பது வயசு மதிக்கலாம். பேரு குமுதாவாம். மேட்டுத்தெருவுல குடியிருக்காளாம். 'உன் புருஷன் ஆயிரம் ரூபா எனக்குப் பாக்கி வெச்சிருக்கான். ஒரு மாசம் ஆச்சு. நேர்ப்படும் போதெல்லாம் இதா தர்றேன்...அதா தர்றேன்னு சாக்குப் போக்குச் சொல்லி இழுத்தடிச்சிட்டே இருக்கான். இன்னிக்கு ராத்திரிக்குள்ள பணம் வரலேன்னா நாளைக்கு வந்து அவன் மானம் மரியாதை எல்லார்த்தையும் கப்பலேத்திடுவேன்; தெருப்பூரா சிரிப்பா சிரிக்க வெச்சுடுவேன். அவன் கிட்டே சொல்லி வை’னு சொல்லிட்டுப் போனா. ஆளப் பார்த்தா ‘எதுக்கும்’ துணிஞ்சவள்னு தெரியுது.”

மனோகரனின் முகம் முழுக்கக் ‘குப்’பென்று  பீதி பரவியது.

சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினான்.

“அவகிட்ட எதுக்குக் கடன் வாங்கினீங்க?” வெள்ளந்தியாய்க் கேட்டாள் பூர்ணிமா.

“அவகிட்ட கடன் வாங்கல; சொன்னேன்” என்று தனக்கு மட்டும் கேட்கும்படியாய் முணுமுணுத்துக்கொண்டு வெளியேறினான் மனோகரன், குமுதாவிடம் மேலும் ஒரு வாரம் அவகாசம் கேட்க!