நிர்வாண அகோரிகள்... நினைவில் நிற்கும் சில ஆச்சரியத் தகவல்கள்!!!

உடலில் ஆடைகள் இல்லாமல், நீண்ட தலை முடியுடன் முகத்திலும மார்பிலும் முடிகள் இல்லாமல்[?! இருப்பவர்கள் அகோரிகள். தலைப் பகுதி தவிர பிற இடங்களில் இவர்களுக்கு முடிகள் இருக்காது. 

நிர்வாணமாகவே இருப்பார்கள்[சிலர் கோமணத்துடன்]; பயணிப்பார்கள். ஆசை, பாசம், பற்று என்று அனைத்தையும் துறந்துவிட்டதை வெளிப்படுத்தும் கோலம் இது.

இவர்களை இக்கோலம் பூணத் தூண்டியது எந்தச் சக்தி என்று தெரியவில்லை. தங்கள் அர்ப்பணிப்பு உணர்வால் இவர்கள் செய்யும் தியாகமும், வைராக்கியமும் அலாதியானது. தங்கள் குழுக்களில் பிறரைச் சுலபமாகச் சேர்க்க மாட்டார்கள். இவர்களின் தலைவர், பதவி ஏற்கும் முறை விசித்திரமானது. புதிய தலைவரை வணங்கிவிட்டு, பழைய தலைவர் தன்னை மாய்த்துக்கொள்ளுவார்!

இவர்களில், ஆண் பெண் என இருபால் இனத்தவரும் உண்டு. 

நிர்வாணமாக இருந்தாலும் பெண் அகோரிகளை அடையாளம் காண்பது இயலாது. பாதம்வரை நீண்டு தொங்கும் தலைமுடியுடன், உடல் முழுதும் சாம்பலையோ மண்ணையோ பூசிக்கொள்வது காரணமாக இருக்கலாம். இவர்களிடமிருந்து[ஆண் அகோரிகள் உட்பட] நறுமணமோ கெட்ட நாற்றமோ வெளிப்படுவதில்லை. 

மலைகளிலுள்ள அடர்ந்த வனங்கள் இவர்களின் வசிப்பிடம் ஆகும். குழுக்களாக ஒரு குருவுடன் வாழ்வது இவர்களின் வழக்கம்.

ஓர் ஊருக்குச் சென்றால் தங்குமிடங்களை நாம் தேடுவோம். இவர்கள் தேடுவதோ மயானம். மயானத்தில் தியானம் செய்வார்கள்; எரியும் உடல் மேல் அமர்ந்தும் தியானிப்பார்கள். ஆனால் மனித உடலை உண்ணமாட்டார்கள். 

பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை கும்பமேளாவிற்கு வந்து கூடுவார்கள். இமாலய வனத்திலிருந்து நடந்தே அலாகாபாத் எனும் இடத்திற்கு வருவார்கள்; மீண்டும் நடந்தே சென்றுவிடுவார்கள். 

வாகனத்தைப் பயன்படுத்த மாட்டார்கள். ஓர் இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்லும் பொழுது கட்டுகோப்பாக வரிசையில் செல்வார்கள். வரிசையின் முன்னாலும், பின்னாலும் இருக்கும் அகோரிகள் பாதுகாப்பு அரணாக இருப்பார்கள். 

இவர்கள் பிறருடன் பேசுவது குறைவு. தங்களுக்குள்ளும் அதிகம் பேசிக்கொள்ள மாட்டார்கள். 

குழுவாக வட்டவடிவில் அமர்ந்துகொண்டு மூலிகையைப் புகைப்பார்கள். இம்மூலிகை கஞ்சா என்று பிறர் எண்ணுகிறார்கள். கும்பமேளாவில் கஞ்சா எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்கும்; சிலர் இலவசமாகப் பிறருக்கு வழங்குவார்கள். 

ஆனால் இவர்களிடமோ யாரும் கொடுக்க மாட்டார்கள், இவர்களும் வாங்க மாட்டார்கள். தாங்கள் இருக்கும் வனத்திலிருந்து சில மூலிகைகளைக் கொண்டு வருவார்கள். வட்டமாக உட்கார்ந்திருக்கும் இவர்கள் வட்டத்தின் மையத்தில் அந்த மூலிகையை வைத்து வழிபாடு செய்தபின் புகைப்பார்கள். மூலிகைக் குழாயில் வைத்து ஒரு முறை மட்டுமே உள்ளே இழுப்பார்கள். பிறகு அடுத்தவருக்குக் கொடுப்பார்கள். இப்படியாகக் குழுவெங்கும்  புகைக்குழாய் வட்டமடிக்கும்.

ரிஷிகேசத்திலும், கும்ப மேளாவிலும் எத்தனை டிகிரி செண்டிகிரேட் குளிராக இருந்தாலும் நிர்வாணமாக உட்கார்ந்து தியானம் செய்வார்கள். இப்படிப்பட்ட யோகிகளைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். இமாலய மலைப் பகுதி(யமுனோத்தரி, கங்கோத்தரி மற்றும் நேப்பாளம்) இவர்களின் முக்கிய வாழும் இடமாக இருக்கிறது. கும்பமேளா தவிர பிற காலங்களில் இவர்கள் குழுவாக வெளியே வலம் வருவதில்லை. குழுவிலிருந்து தனியே சில பணிகளுக்காகச் செல்லும் அகோரிகள் தங்கும் இடம் மயானம்தான். எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும் நாம் விடுதிகளைத் தேடுவது போல இவர்கள் மயானங்களைத் தேடுவார்கள்..

கும்பமேளா என்பது ஒரு சிறப்பு மிக்க நிகழ்வு. பூமியில் வேறு எந்தப் பகுதியிலும் நிகழாத வண்ணம் அதிக மக்கள் கூடும் ஒரே விழா கும்பமேளா. 2007ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கும்பமேளாவில் ஒரு கோடிக்கும் மேலாக மக்கள் கலந்துகொண்டார்களாம். 

காசி நகரம் ஆன்மீக நாட்டம் கொண்டவர்களின் சரணாலயம். ஊருக்கு ஒரு மயானம் இருப்பது போல உலகிற்கே ஒரு மயானம் என்றால் அது காசிதான். தினமும் சராசரியாக எழுநூறு முதல் ஆயிரம் பிணங்கள் இங்கே எரிக்கப்படுகின்றன. சன்னியாசிகள், யோகிகள், தாந்திரீகர்கள், மாந்திரீகம் செய்பவர்கள் என அங்கே கூட்டம் அதிகம். 

மேலைநாட்டுகாரர்கள், இந்தியாவில் நரமாமிசம் சாப்பிடும் மாந்திரீகர்களைப் படம் பிடித்து அவர்களை நாகசன்யாசிகள், அகோரிகள் எனக் கூறுவது வருந்தத்தக்கது. அகோரிகளுக்கு உணவுத் தேவை என்பதே இல்லை. சில மூலிகைகளை உணவாகக் கொண்டு பசியற்ற நிலையில் இருக்கிறார்கள். உடலில் எந்தவித மதச் சின்னங்களோ அடையாளமோ இருக்காது. ருத்திராட்சம், சங்கு, ஆயுதம் ஆகிய இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று கைகளில் வைத்திருப்பார்கள். ஆபரணம், மோதிரம் அணியமாட்டார்கள். 

'குருஸ்ரீ பகோரா' வின் கட்டுரையைச் சுருக்கி, சற்றே மாற்றியமைக்கப்பட்ட வடிவமைப்புடன்  வெளியிட்டுள்ளேன்.

https://naavaapalanigotrust.com/index.php/2019-05-17-03-12-29

ஒரு சந்தர்ப்பவாதியின் 'சாமி' பக்தி!!!

நான் ஒரு சந்தர்ப்பவாதிங்க. பக்தி விசயத்திலும் அப்படித்தான்.

என் பக்தியைப் பத்தி ஒளிவுமறைவில்லாம உங்களுடன் பகிரத்தான் இந்தப் பதிவு. ரொம்பக் கவனமா படியுங்க.

சாமி கும்புடுறவங்க, "என்னையும் என் குடும்பத்தாரையும்  நோய் நொடி இல்லாம காப்பாத்து”ன்னுதான் வேண்டிக்கிறாங்களே தவிர, “ஊர் உலகத்தில் உள்ள அத்தனை பேரையும் நீ காப்பாத்தணும்”னு யாராவது வேண்டிக்கிறாங்களா? இல்லை. அவங்கள மாதிரித்தான் நானும்.

"என் குறையை நிவர்த்தி பண்ணினா, இதைச் செய்யுறேன், அதைச் செய்யுறேன்னு நேர்ந்துக்கிறவங்க நிறையப்பேர். அவங்கெல்லாம் சொன்னபடி நடந்துக்கிறாங்களான்னா, இல்லேன்னுதான் சொல்லணும். 

ஒரு சில இளிச்சவாயர்களைத் தவிர, மிச்சப்பேரெல்லாம் கோரிக்கை நிறைவேறின அப்புறம்தான் ‘நேர்த்திக் கடனை’ச் செலுத்துறாங்க. "அடுத்த வாரம் செய்யுறேன்... அடுத்த மாசம் செய்யுறேன்”னு தவணை சொல்லிட்டே வந்து சாமிக்கே ‘அல்வா’ கொடுக்கிறவங்களும் இருக்காங்க. நான் நேர்ந்துகிட்ட சாமிகளுக்கெல்லாம் ஒரு 'அண்டா' நிறைய 'அல்வா' கொடுத்திருக்கேன். எந்தச் சாமியும் என்னைத் தண்டிச்சதில்ல.

“இந்தக் குறையை நிவர்த்தி பண்ணிக் குடுத்தீன்னா, உனக்குக் கிடா வெட்டிப் பொங்கல் வைக்கிறேன்”, "உண்டியலில் பணம் போடுறேன்”, "மொட்டை போடுறேன்”னு நேர்ந்துக்கிறதெல்லாம் சாமி காதுல பூ வைக்கிற வேலைங்க.

நாம தர்ற கறி விருந்தைச் சாமி பந்தியில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுதா? உண்டியலில் போடுற பணத்தை எடுத்துச் செலவு பண்ணுதா? காணிக்கையா தர்ற தலைமுடியை வித்துக் காசு பண்ணுதா? இல்லையே! எல்லார்த்தையும் மனுஷங்கதானே முழுங்கி ஏப்பம் போடுறாங்க. அப்புறம் எதுக்கு  இந்த மாதிரி நேர்த்திக்கடன் எல்லாம்?

பொதுவா, சாமிகிட்டே பேரம் பேசுறதே எனக்குக் கொஞ்சமும் பிடிக்காத விசயம். ஒரு பிரச்சினைன்னா, கோயிலுக்குப் போயி, சூடம் பொருத்திக் கும்பிடுவேன் அவ்வளவுதான். ஒரு கற்பூரக் கட்டியை வாங்கி உடைச்செடுத்து ஒரு சிறு துண்டை மட்டும்தான் பத்தவைப்பேன். மிச்சத் துண்டுகளைப் பத்திரப்படுத்தி வைப்பேன். "ஏண்டா இப்படிக் கஞ்சத்தனம் பண்றே?"ன்னு சாமி கேட்டதில்லீங்க.

வேண்டுதல் மூலமா என் கஷ்டம் தீர்ந்துதுன்னு வெச்சுக்கோங்க, அஞ்சோ பத்தோ உண்டியலில் போடுவேன். கையில் சில்லரைக் காசு இருந்தா ரெண்டு ரூபாயோ ஒரு ரூபாயோ போடுறதும் உண்டு, பிச்சைக்காரங்களுக்குப் போடுற மாதிரி. 

கடவுளும் பிச்சைக்காரங்களும் ஒன்னுதாங்க. நம்மோட இரக்கக் குணத்தைச் சோதிக்கத்தாங்க கடவுள் பிச்சைக்காரர் உருவத்தில் நடமாடுறாரு!

கோரிக்கை வைத்தும் சாமி கண் திறக்கலேன்னா என்ன செய்வேன் தெரியுங்களா?

நம்ப மாட்டீங்க, “நீயெல்லாம் ஒரு சாமியா? போயும் போயும் உன்கிட்டயா வேண்டுதல் வெச்சேன்”னு வாய்க்கு வந்தபடி திட்டித் தீர்த்துடுவேன்.

திட்டுனா சாமி கோவிச்சுக்குமேங்கிற பயமெல்லாம் எனக்கு இல்லீங்க. தன்னைத் திட்டுறதையே தொழிலா வெச்சிருக்கிற நாத்திகர்களையே அது தண்டிக்கிறதில்ல. அப்பிராணியான என்னையா தண்டிக்கும்?

ஒரு சாமிகிட்ட ஒரு தடவைதான் கோரிக்கை வைப்பேன். அப்புறமும் கஷ்டம் வந்தா வேற சாமியைத் தேடிப் போயிடுவேன். ஊர் உலகத்தில் சாமிகளுக்கா பஞ்சம்?

சந்தர்ப்பவாதின்னு திட்டுறீங்களா? 

நீங்க எப்படியோ, மனுசங்கள்ல லட்சத்துல தொண்ணூத்தொன்பதாயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்துத் தொண்ணூத்தி ஒன்பது பேர் சந்தர்ப்பவாதிகள்னு நம்புறவன் நான்.

இந்தப் பதிவைப் படிச்சுட்டிருக்கிற நீங்க எப்படிப்பட்டவர்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா, நம்ம மக்களைப் பத்தி எனக்கு நல்லாவே தெரியும். சாமி நல்லது செய்யலேன்னாலும் என்னைப் போல அதைத் திட்டுற கெட்ட குணம் அவங்களுக்குக் கொஞ்சமும் இல்ல. காரணம், திட்டுனா அது தங்களைக் கெடுத்துடும்கிற பயம்தான். 

மக்கள் மனசுல இந்தப் பயம் இருக்கிறவரை 'அவங்க' காட்டுல மாதம் மும்மாரி(மழை)தான்!

"யார் அந்த 'அவங்க'ன்னு கேட்குறீங்களா?

நான் அவங்கன்னு சொன்னது சாமிகளை அல்லங்க; சாமிகளை வைத்துப் பிழைப்பு நடத்துறவங்களை மட்டும்தான்!