வியாழன், 20 ஜூன், 2024

இல்லாத பனிலிங்கமும் அறிவில்லாத அமர்நாத் யாத்திரிகர்களும் ஆட்சியாளர்களும்!!!

 பத்தியில் இடம்பெற்றுள்ள தொடரில், ‘பனிலிங்கத்தைத் தரிசன செய்ய ஏராளமான பக்தர்கள்’ என்பதில் உள்ள, ‘பக்தர்கள்’ என்பதற்குப் பதிலாக ‘மூடர்கள்’ என்னும் சொல்லைச் சேர்த்து வாசியுங்கள்.

அனைத்திற்கும் மேலான சக்தி படைத்த சிவபெருமானின் மறு வடிவமான சிவலிங்கத்தைத் தரிசிக்கச் செல்லும்போது, துப்பாக்கி ஏந்திய படைப் பாதுகாப்பு எதற்கு?[பிரமாண்டமாக உருவாக்கப்பட்ட கட்டடங்களுக்குள் சாமிகளை அடைத்துப் பூட்டி வைத்துக் காவல் காப்பது போல].

தரிசனம் செய்யச் செல்லும்போதுகூடப் பாதுகாப்புத் தராத கடவுள் அப்புறம் எப்படிக் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றுவார்?

அமர்நாத் போகிற அறிவிலிகள் மட்டுமல்ல, அவர்களுக்குப் பாதுகாப்புத் தருகிற ஆட்சியாளர்களும் இணைந்து மக்களை மடைமையிலிருந்து விடுபடாமல் தடுக்கிற அயோக்கியத்தனம் இதுவாகும்.

எதிர்க்கட்சிகளில் இருக்கும் பகுத்தறிவாளர்களும், பிற சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகளும்கூட, ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் இந்தக் கூத்தடிப்பைக் கண்டிப்பதாகத் தெரியவில்லை.

அமர்நாத் கோயிலில் பனிலிங்கம் உருவாவதாகச் சொல்வதே 100% பித்தலாட்டம் என்பது அவர்களுக்கெல்லாம் தெரிந்திருக்கும். இருந்தும் மௌனம் சாதிக்கிறார்கள்.

அது தொடர்பான பதிவு கீழே:

இமயமலையில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 12 ஆயிரத்து 756 அடி உயரத்தில்  பல மலை முகடுகள் உள்ளன.

அவைகளில் ஒரு முகட்டில் 130 அடி உயரத்துக்குப் பெரிய குகை ஒன்று உள்ளது.

குகையின் ஒரு பகுதியில் நீர்க்கசிவு ஏற்பட்டுக் கீழ்நோக்கித் தண்ணீர் சொட்டிக்கொண்டிருக்கும்.

சொட்டுகிற இந்த நீர், பனிப்பருவத்தில் தரைப்பகுதியில் பனித்திட்டாக உறைகிறது. தொடர்ந்து சொட்டிக்கொண்டிருக்கிற நீர்த்துளிகள் அதன் மீது விழுந்து பனிக்கட்டிகளாக மாறிக்கொண்டிருப்பதால், திட்டின் உயரம் படிப்படியாக உயர்ந்து, ஒரு கட்டத்தில் ஒரு தடிமனான தூண் போல் காட்சியளிக்கிறது.

பனிக்கட்டியாலான சிறு தூண் போல் இது தென்படுகிறதே தவிர, வழக்கமாகக் கோயில்களில் நாம் பார்க்கிற முழுமையான சிவலிங்க வடிவை இது பெற்றிருக்கவில்லை[கீழே படத்தில் உள்ளது போல] என்பது அறியத்தக்கது.

இதனை ஒட்டி, மேலிருந்து சிதறுகிற நீர்த்துளிகள் உறைந்து, இதன் இடப்பக்கதில் ஒரு பனி வடிவமும், வலப்பக்கத்தில் இரண்டு பனி வடிவங்களும் உருவாகிக் காட்சியளிக்கின்றன[உதவி:https://kkrwhatsapp.blogspot.com/2019/02/amarnath-temple.html#.YsuGMHbP23A ]

நம் பக்திப் பித்தர்கள் நடுவில் சிறு தூண் போல் நிற்கும் பனிக்கட்டிக்குச் சிவலிங்கம் என்றும், இடப்புறம் உள்ள பனிக்கட்டிக்கு 'வினாயகர்' என்றும், வலப்பக்கம் உள்ள இரண்டினில் ஒன்றுக்குப் பார்வதி' என்றும், மற்றொன்றுக்குப் 'பைரவர்' என்றும் பெயர் சூட்டித் தொழுது பரவசப்படுவதை வழக்கமாக்கிவிட்டார்கள்[மேலும் ஒரு பனித்திட்டு உருவாகியிருந்தால் அதற்குச் 'சுப்ரமணியன்' என்று பெயர் வைத்திருப்பார்கள்].

மே மாதம் முதல் ஆகஸ்டுவரை உருவாகும் இவ்வாறான பனித் திட்டுகள் அதன் பிறகு படிப்படியாயக் கரைந்து மறைந்துவிடுகின்றன.

இது இயற்கையான ஒரு நிகழ்வு மட்டுமே.

சிவபெருமான்தான் தன்னைச் சிவலிங்கம் ஆக்கிகொள்கிற அதிசயத்தை நிகழ்த்துகிறார் என்றால், அதற்கு அந்தக் குறிப்பிட்ட நான்கு மாதங்களை மட்டுமே அவர் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார்?

பனிக்காலம் முடிந்த பின்னரான வெப்பம் கூடுகிற பருவங்களிலும் அதிசயம் நிகழ்த்திப் பக்தர்களை மெய் சிலிர்க்கச் செய்யாதது ஏன்?

இந்த அதிசயத்தைப் பனி சூழும் இமயமலையின் முகடுகளில் மட்டும் நிகழ்த்தாமல்.....

கோடைக் காலத்தில் கடும் வெப்பம் நிறைந்த பிற பகுதிகளிலும் பனி வடிவ லிங்கமாக வடிவெடுத்துப் பக்தர்களுக்கு அருள்பாலிக்கலாமே? இதைச் செய்தால் பகுத்தறிவாளர் என்று சொல்லிக்கொள்கிற நாத்திகவாதிகள்கூட பரமசிவனின் பரம பக்தர்களாக மாறுவார்களே!

மனப்பக்குவம் இல்லாத சாமானியரான பக்தர்களுக்கு மேற்கண்டவாறெல்லாம் சிந்திக்கத் தெரியாது. கடவுள் மீதான பக்தியை வளர்ப்பதாகச் சொல்லி மக்களிடம் வாக்குகள் பெற்று நாட்டை ஆளுகிறவர்களுக்கு அவசியம் தெரிந்திருக்கும்.

தெரிந்திருந்தும், 'பனிலிங்கம் என்பது பனிக்காலத்தில் உருவாகிற ஒரு வடிவமே தவிர, சிவபெருமானின் இன்னொரு வடிவமான சிவலிங்கம் அல்ல' என்று விவரித்துச் சொல்லி, ஆண்டாண்டுதோறும் பனிலிங்கத்தைத் தரிசிக்கச் செல்லும் பக்தர்களைத் தடுத்து[இமயமலையின் இயற்கை அழகை ரசிக்க நினைத்தால், பனிப்பருவம் நீங்கலாகப் பிற பருவங்களில் செல்லலாம்] கடும் மழைக்கும் பெரு வெள்ளத்திற்கும் பலர் பலியாவதைத் தவிர்க்கலாம்.

ஏன் செய்யவில்லை?

மக்களில் பெரும்பாலோர் இம்மாதிரி மூடத்தனங்களிலிருந்து விடுபடாமல் இருப்பதே தங்களுக்குச் சாதகமானது என்று நினைக்கிறார்களா?

புதன், 19 ஜூன், 2024

‘அந்தம்’[அழிவு... முடிவு] இல்லாத அவதாரங்கள்!!!

இந்துக்களால் வழிபடப்படும் சில அவதாரப் புருஷர்கள் [https://hinduismwayoflife.com/hinduism-avatar-saints-3/] பற்றியப் பட்டியல் ஒன்று இன்று நம் கவனத்தை ஈர்த்தது.

//ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியார் சிவபெருமானின் அவதாரமாகப் போற்றப்படுகிறார்.

ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபு ராதையின் அவதாரம்.

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் ஒரு தெய்வீக அவதாரமாகக் கருதப்படுகிறார்.

ஷீரடி சாய்பாபா கடவுளின் அவதாரம் ஆவார். அவருடைய வேண்டுகோள் இந்துக்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களுக்கு இடையிலான தடைகளை உடைத்தது.

ஸ்ரீ சத்ய சாய்பாபா சிவன்-சக்தியின் அவதாரமாக வழிபடப்படுகிறார்.

சுவாமி விவேகானந்தர் சிவனின் அவதாரம் என்று அவரது சில குரு பாய்ஸ்[???] மற்றும் பக்தர்களால் போற்றப்படுகிறார்.

பகவான் ரமண மகரிஷி - அவர் ஒரு பூர்ண ஞானி. அவரைச் சுப்பிரமணிய பகவானின் அவதாரமாகக் கருதும் பக்தர்கள் உள்ளனர்.

மாதா அமிர்தானந்தமயி(அம்மா) தேவி பராசக்தியின் அவதாரமாகக் கருதப்படுகிறார்//

மேற்கண்டவர்களில், அவதாரப் புருஷி மாதா அமிர்தானந்தமயி நீங்கலாக ஏனையப் புருஷர்கள் இன்று நம்மோடு இல்லை.

இவர்கள் கடவுள்களின் மறு பிரதி என்பதால் இவர்களுக்கு மரண என்பது இல்லை என்பார்கள் ஆன்மஜீவிகள். ஆகையினால், பூத உடலைத் துறந்து இவர்களெல்லாம் எங்கே போனார்கள் என்னும் கேள்வி நம் உள்மனதைத் துளைத்தெடுக்கிறது.

சொர்க்கம், கடவுள்களின் திருவடிகள் என்று எங்கே சென்றிருந்தாலும், அங்கே இவர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருப்பார்கள்? காலநேரம் கருதாமல், தத்தம் கடவுள்களைத் துதிபாடிக் களித்திருப்பார்களா?

“ஆம்” என்றால் அதற்கொரு முடிவு அல்லது வரம்பு உண்டா? யுக யுக யுக யுகாந்தரங்களுக்கும் துதி பாடுதல் தொடருமா?

அங்கெல்லாம் செல்லாமல், அந்தரத்தில்[பூமிக்கு மேலே] உலாவிக்கொண்டு, அபயக்கரம் உயர்த்தித் தத்தம் பக்தக்கோடிகளுக்கு அருள்பாலிக்கிறார்களா?

அதற்கான கால அளவு என்ன?

அது ஏதோ ஓர் அளவுக்கு உட்பட்டது என்றால், அப்புறம் இவர்கள் எங்கே போவார்கள? என்ன செய்வார்கள்?

இப்படி இன்னும் பல கேள்விகள் கேட்கலாம்.

நம்மைப் போல அற்பப் பிறவிகளாயின், செத்தொழிந்து மண்ணோடு மண் ஆன பிறகு, அல்லது எரிந்து சாம்பலான பிறகு மிச்சம் எச்சம் என்று எதுவும் மிஞ்சாது.

மாறாக, இவர்களை என்றென்றும் அழியாத கடவுள்களின் அவதாரங்கள் என்பதால்தான் மேற்கண்ட வகையில் கேள்விகள் எழுகின்றன.

கேள்விகள் கேட்பது, நம்மைப் போலவே உண்டு, தின்று, மலம் கழித்து, உடம்பு நாறிப் புழுத்துச் சிதைந்து அழிகிற இவர்களை அவதாரங்கள் என்று போற்றித் துதிபாடி அலைகிற அறிவீனர்களைச் சிந்திக்க வைப்பதற்காகத்தான்.

மனிதராய்ப் பிறந்தவர் எவராயினும், நல்ல மனதுடன் மக்களுக்கு[பிற உயிரினங்களுக்கும்தான்] தொண்டு செய்கிறவர்களைப் பாராட்டுவோம்; போற்றுவோம்.

மகான், ஞானி, அவதாரம் என்பதோடு, இன்றளவில் அவதாரப் புருஷர்களாகவும், கண் கண்ட கடவுள்களாகவும் நம்மிடையே நடமாடுவதாக நம்மப்படும் சத்துக்குரு ஜக்கி, மோடி போன்றோரைப் புகழ்ந்து போற்றுவதைத் தவிர்ப்போம்; அகராதிகளிலிருந்து இம்மாதிரிப் புகழ் மொழிகளை அகற்றுவதும்கூட வரவேற்கத்தக்கதே!