‘தீர்த்தவாரி விபத்து’... 5 பேர் உயிரிழப்பு! தர்மலிங்கேஸ்வரர்?!

நங்கநல்லூர் தர்மலிங்கேஸ்வரர் கோயிலில், தீர்த்தவாரிச் சடங்கின்போது, 5 பேர்[சூர்யா(24), ராகவ்((22), ராகவன்(18), யோகேஸ்வரன்(23), பானேஷ்(20)] உயிரிழந்த சோகச் செய்தி[பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களின் வருத்தம் விவரிப்புக்குள் அடங்காதது] யாவரும் அறிந்ததே.

இந்த நிகழ்வுக்கான பின்னணியை https://makkalosai.com என்னும் தளத்தில் மிகத் தெளிவாக அறிதல் சாத்தியமாயிற்று.

சாமி ஊர்வலத்திற்குப் பின்னர் நடந்தது.....

சுமார் 20 அடி ஆழம் கொண்ட அந்தக் குளத்தில் அதிக அளவில் சேறும் சகதியும் நிறைந்திருந்தது. எனவே, தன்னார்வலர்கள் 25 பேர் முதலில் குளத்தில் இறங்கி, தீர்த்தவாரி நிகழ்ச்சி நடத்தப் பாதுகாப்பு வளையமாக ஒருவர் கையை ஒருவர் பிடித்தபடி சங்கிலிபோல் நின்றுகொண்டனர்.

அர்ச்சகர்கள் சாமியைக் குளிப்பாட்டிக்கொண்டிருந்த நிலையில், அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அரணாகச் சங்கிலி போல் கைகோர்த்து நின்ற தன்னார்வலர்களில் ஒருவர்[அர்ச்சகர் அல்ல], திடீரென நிலைதடுமாறிக் குளத்தில் இருந்த சேற்றில் கால் வைத்துவிட்டார். இதில் சிக்கி அவர் நீரில் மூழ்கித் தத்தளித்தார். இதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்த சக தன்னார்வலர்கள், ஒருவர் பின் ஒருவராக அவரைக் காப்பாற்ற முயன்றனர். கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அவர்களும் அடுத்தடுத்து, நீரில் மூழ்கிச் சேற்றில் சிக்கி உயிரிழந்தனர்.

அர்ச்சகர்கள் எல்லாரும் பாதுகாப்பாகக் குளத்திலிருந்து வெளியேறினார்கள். அவர்களில் எவரும் நீரில் மூழ்கியவர்களைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபடவில்லை[தன்னார்வலர்களே குளத்தில் இறங்கி, ஐவரில் நான்கு பேர்களைச் சடலமாக மீட்டிருக்கிறார்கள். ஐந்தாவது நபரை மீட்டவர்கள் தீயணைக்கும் படை வீரர்கள்.

தன்னார்வலர்களாகச் செயல்பட்ட 5 பேரைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் அர்ச்சகர் எவரும் ஈடுபடவில்லை என்பது ஒரு பொருட்டல்ல. தாங்கள் குளிப்பாட்டிய தர்மலிங்கேஸ்வரக் கடவுளைப் பத்திரமாகக் கரை சேர்த்தார்களா என்பதே அவசியம் அறியத்தக்கது.

ஒருவேளை.....

தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று, தர்மலிங்கேஸ்வரரைச் சேறும் சகதியும் நிறைந்த குளத்துக்குள்ளேயே மூழ்கவிட்டுவிட்டுக் கரையேறியிருப்பார்களோ அர்ச்சகர்கள் என்று எழும் சந்தேகம் தவிர்க்க இயலாததாக உள்ளது.

‘தர்மலிங்கேஸ்வரர் குளத்துச் சேற்றில் சிக்கி மூச்சுத் திணறி.....’ -நினைக்கும்போதே நெஞ்சு நடு நடுங்குகிறது.

தீர்த்தவாரி விபத்து குறித்து விலாவாரியாகச் செய்தி வெளியிட்ட ஊடகங்களில் எந்தவொன்றும் தர்மலிங்கேஸ்வரரின் ‘கதி’ பற்றிச் செய்தி வெளியிடாதது கண்டிக்கத்தக்கதும் தண்டிக்கத்தக்கதும் ஆன செயலாகும்!

=========================================================https://makkalosai.com.my/2023/04/06/%E0%AE%A8%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%A8%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%82%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AF%80%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%B5%E0%AE%BE/

‘மந்த புத்திக் கந்தசாமி!’[100% பொழுதுபோக்கு]

நான் ‘அகவை’ 60ஐக் கடந்தவன் என்பது அவ்வப்போது மறந்துபோகிறது[துல்லியமான வயதை என் புகைப்படங்களைப் பார்த்துக் கணிக்கலாம்]. 20 வயதே ஆன வாலிபனின் மனநிலை நிமிடக்கணக்கில் நீடிக்கிறது. அவ்வாறாதொரு மனநிலையில் எழுதியதே கீழ்க்காணும் கதை.

இது ‘புதிர்க் கதை’யும்கூட . முதல் வாசிப்பில் புரியவில்லை என்றால், புத்தியைக் கூர்தீட்டி[ஹி... ஹி... ஹி!!!] மீண்டும் மீண்டும் வாசியுங்கள். பலன் கிட்டும்!

பேருந்து ஓட ஆரம்பித்தவுடன் கந்தசாமியின் நெஞ்சு படபடக்க ஆரம்பித்தது.

அவனுக்கு நேர் முன் இருக்கையில்  ஒரு தேன்சிட்டு! அவளுக்கு இருபக்கமும்  இரண்டு பொக்கைவாய்க் கிழவிகள்.

அரைச்சந்திர வடிவில் தகதகத்த அவளின் பொன்நிற முதுகும், வெண்சங்குக் கழுத்தும் அவனுக்குள் சிலிர்ப்பூட்டின. ஒரு தடவை அவளைத் தொட்டுப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான்.

இருக்கையில் நன்றாகச் சாய்ந்து, தன் கால் விரல்களால் அவளின் குதிகாலில் உரசி வெள்ளோட்டம் பார்த்தான். 

அவள் திரும்பிப் பார்க்கவோ முறைக்கவோ இல்லை.

அவனுக்குள் தைரியம் சுரந்தது. அவளின் ‘மெத்’தென்ற  கெண்டைக்கால் சதையை காலின் இரு விரல்களால் லேசாகக் சிமிண்டினான்.

அவள் கண்டுகொள்ளவே இல்லை! அவளும் உணர்ச்சிவசப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான் கந்தசாமி.

காலைச் சற்றே பின்னுக்கு இழுத்து, மீண்டும் நுழைத்து, அவளின் வழுவழுப்பான கால் சதையில் மேலும் கீழுமாகத் தேய்த்தான்.

அதனால் கிடைத்த சுகம் அவனை மெய்மறக்கச் செய்தது. ஆனால், அது ஓரிரு நிமிடமே நீடித்தது.

‘சரேல்’ என எழுந்து நின்ற அவள், சன்னலோரம் இருந்த கிழவியைப் பார்த்து, “ஆயா, கையை வெச்சுகிட்டுச் சும்மா இருக்க மாட்டியா? இந்தப் பக்கம் நகரு” என்று அதட்டலாய்ச் சொல்லி, ஜன்னலோர இருக்கைக்கு இடம் பெயர்ந்தாள்.

அவள் இடம் பெயர்ந்தபோது, அவனின் வலப்பக்கம் இருந்த ஜன்னலோர இருக்கையை அரைக் கண்ணால் அவள் முறைப்பதையும் அவன் கவனிக்கவே செய்தான். 

அந்த இருக்கை காலியாக இருந்தது.  அவனின் இடப்பக்க இருக்கையில் இருந்தவன் ஒரு பத்து வயதுச் சிறுவன். அவள் இடை தொட்டு எவரும் சில்மிசம் செய்ய வாய்ப்பே இல்லாத நிலையில் அவள் ஏன் அப்படிச் சொன்னாள் என்று கந்தசாமிக்குப் புரியவில்லை; மனம் குழம்பினான்.

“காலை வெச்சுகிட்டுச் சும்மா இருக்க மாட்டியா? என்று தன்னைப் பார்த்துக் கேட்க வேண்டிய கேள்வியைத்தான் இப்படிப் பதற்றத்தில் மாற்றிக் கேட்டிருக்க வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். பாட்டியிடம் சொல்வது போல, நாகரிகமாகத் தன்னை எச்சரித்திருக்கிறாள் என்றும் நம்பினான்.

நல்ல பிள்ளையாய்க் கைகளையும் கால்களையும் மடக்கி வைத்து இருக்கையில் சாய்ந்து கண் மூடினான் கந்தசாமி.

“தூங்கினது போதும் எழுந்திரு” என்ற அதட்டல் செவிப்பறையைத் துளைக்க, கந்தசாமி உறக்கம் களைந்தான்.

“ஊர் வந்திடிச்சி” என்று சொன்ன  ஜன்னலோரச் சிட்டு, “போ...போ...” என்று இடப்பக்கம் இருந்த இன்னொரு கிழவியின் முதுகு தொட்டு முன்னுக்குத் தள்ளினாள்.

இடத்தைக் காலி செய்வதற்கு முன்னால், “மர மண்டை...” என்று கந்தசாமிக்குக் கேட்கும்படியாக மூன்று முறை சொன்னாள்; வெறுப்பில் வடித்தெடுத்த ஒரு கடைக்கண் பார்வையை அவன் மீது வீசவும் செய்தாள்.

‘மரமண்டை’ என்று அவள் சொன்னது தன்னைத்தான் என்பது புரிய  நிறையவே அவகாசம் தேவைப்பட்டது நம் கந்தசாமிக்கு. புரிந்தபோது.....

“நான் மடையன்... அடிமடையன்...” என்று அருகில் இருப்பவர்கள் தன்னை வேடிக்கை பார்ப்பதைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் முணுமுணுத்தான்.

அதற்கப்புறமும் அந்தச் சம்பவம் நினைவுக்கு வரும்போதெல்லாம் இப்படி முணுமுணுப்பதும் மண்டையில் அடித்துக்கொள்வதும் அவனுக்கு வழக்கமாகிவிட்டது.

====================================================================================